In Rusland, waar cryptovaluta lange tijd in de grijze zone bestond, werd het totale volume onverwacht geschat op 3,7 biljoen roebel — ongeveer 44 miljard dollar. Viceminister van Financiën Ivan Tsjebeskov noemde deze cijfers op het Moskouse Financiële Forum en verwees daarbij naar deskundigenramingen: meer dan 20 miljoen mensen houden digitale activa aan, direct of via verwante producten. De dagelijkse omzet bedraagt daarbij 50 miljard roebel.
De cijfers ogen indrukwekkend tegen de achtergrond van de officiële gegevens van de Centrale Bank, die eerder op de platforms in het eerste kwartaal slechts 720 miljard roebel registreerde. Het verschil wordt eenvoudig verklaard: een aanzienlijk deel van de transacties en het bewaren vindt nog altijd buiten de Russische jurisdictie plaats. Juist op deze offshorestromen richten de autoriteiten zich nu.
De nieuwe wet op digitale valuta's, die in september van kracht werd, voert een vergunningenstelsel in voor wisselkantoren en bewaarders, en vanaf juli 2027 jaar ook strafrechtelijke aansprakelijkheid voor het illegaal organiseren van handel. Gewone civiele transacties blijven daarbij buiten de zone van harde sancties. De toezichthouders beloven een transparante infrastructuur te creëren, met inbegrip van Russische stablecoins, maar waarschuwen: als een buitenlandse emittent activa bevriest, komen de verliezen voor rekening van de investeerder.
Achter deze logica schuilt een begrijpelijk belang van de staat — het terugwinnen van de controle over stromen die jaarlijks op 10 biljoen roebel worden geschat. Zolang een aanzienlijk deel van het kapitaal en de transacties aan belastingheffing en toezicht ontsnapt, als water door de vingers. Het aantrekken van activa naar binnenlandse bewaarders moet volgens de opzet de risico's van witwassen verminderen en tegelijk de markt legitimiteit geven voor institutionele spelers.
Voor de gewone cryptohouder betekent dit een keuze: ofwel in de schaduw blijven met het risico van blokkades en verliezen, ofwel onder de vleugel van de toezichthouder komen met diens regels en commissies. De analogie is hier eenvoudig — als een tuinman die besluit of hij zeldzame planten in de wilde kas laat staan of ze verplant naar een gecontroleerde kas, waar ze zullen groeien, maar onder toezicht.
Het verschil in schattingen — van 720 miljard volgens de Centrale Bank tot 3,7 biljoen volgens het Ministerie van Financiën — herinnert eraan hoe wankel de gegevens op dit gebied zijn. Deskundigen merken op dat het werkelijke beeld nog ruimer kan zijn, en dat de instroom van nieuwe gebruikers in 2027 jaar nog eens 10 miljoen mensen kan toevoegen.
Uiteindelijk stelt de staat niet alleen de groei van de markt vast, maar streeft hij ernaar die naar zijn eigen kader te trekken — met garanties voor zichzelf en waarschuwingen voor de deelnemers. De vraag die nu voor elke houder van digitale activa staat: hoe comfortabel is het om te leven in deze nieuwe, transparantere maar ook meer gecontroleerde ruimte.
