In de nacht van 4 november, toen de Democraten met zekerheid zowel het Huis als de Senaat veroverden, zakte bitcoin naar 75,6 duizend dollar. Het leek of de verwachtingen van strengere regulering onmiddellijk werkelijkheid zouden worden. Tegen de ochtend van woensdag was de prijs al boven de 81 duizend gestegen en werden honderden miljoenen dollars aan shortposities uit de markt gedreven.
De markt reageerde niet op de politiek, maar op de mechaniek. Shortverkopers die op een daling hadden gegokt, moesten hun posities sluiten en joegen daarmee de prijs omhoog. In één etmaal werd bijna 950 miljoen dollar geliquideerd, waarvan 560 miljoen aan shorts. Een klassieke squeeze, die ook eerder al voorkwam, ongeacht wie er in de commissies van het Congres zat.
De Democraten krijgen inderdaad de controle over de belangrijkste commissies voor financiën en effecten. De verwachting van ‘duidelijkheid’ voor crypto, die de Republikeinen hadden beloofd, lijkt nu minder waarschijnlijk. Toch is bitcoin niet meer hetzelfde actief als in 2021. Er is geïnvesteerd via ETF’s, banken en grote vermogensbeheerders. De spelregels voor de hele sector veranderen is moeilijker dan vijf jaar geleden.
Interessant is dat de daling bij de verkiezingen kleiner uitviel dan de reactie op de hack bij Binance een week eerder. Toen zakte de prijs onder de 78 duizend. De politieke ‘blauwe vloed’ werd door de markt eerder met opluchting ontvangen: de onzekerheid is voorbij, en de werkelijke gevolgen liggen nog voor ons en zijn misschien niet zo dramatisch.
Voor de gewone belegger is de les eenvoudig. Politieke koppen zorgen voor ruis, maar de prijs beweegt vaker volgens de interne regels van de markt: margin calls, kapitaalinstroom en het niveau van angst. Wanneer iedereen één scenario verwacht, loopt de werkelijkheid vaak anders af.
Bitcoin heeft opnieuw bewezen: de prijs ervan is geen stemming voor of tegen regulering, maar een weerspiegeling van hoe bereid marktdeelnemers zijn om te houden of gedwongen zijn om te verkopen.
