Bitcoin wordt verhandeld in een nauwe bandbreedte van $77–80 duizend, hoewel het er onlangs nog op leek dat de munt klaar was voor een nieuwe sprong. De CPI-gegevens van augustus bleken gemengd: de jaarlijkse inflatie bleef op 3,4 %, terwijl de kerninflatie daalde naar 2,4 %, het laagste niveau in vijf jaar. De maandelijkse stijging van de core CPI met 0,3 % overtrof echter de verwachtingen, waarna de markten hun prognoses drastisch bijstelden.
De kans op een renteverhoging door de Fed met 25 basispunten op 16 september is gestegen naar 85–90 %. Goldman Sachs heeft zijn standpunt gewijzigd en verwacht nu een verkrapping. Voor een activum dat wordt gepositioneerd als bescherming tegen inflatie en als een instrument dat onafhankelijk is van de centrale banken, lijkt een dergelijke reactie paradoxaal.
Hoge rentetarieven maken geleend geld duurder, verminderen de risicobereidheid en herverdelen kapitaal ten gunste van betrouwbaardere instrumenten. Bitcoin blijft, ondanks zijn gedecentraliseerde aard, gevoelig voor de wereldwijde liquiditeit. Wanneer beleggers een verkrapping verwachten, bouwen zij hun posities in volatiele activa af — van aandelen in techbedrijven tot cryptovaluta.
In de afgelopen weken is er enkele honderden miljoenen dollars weggevloeid uit Amerikaanse spot-bitcoin-ETF's. Tegelijkertijd stegen de rendementen op staatsobligaties. Deze stromen tonen aan dat zelfs grote spelers crypto blijven beoordelen door de lens van de traditionele macro-economie, en niet via het narratief van 'digitaal goud'.
Stelt u zich een rivier voor die beweert onafhankelijk te stromen, maar uiteindelijk in dezelfde oceaan van mondiaal kapitaal uitmondt. Bitcoin kan buiten het banksysteem bestaan, maar zijn prijs wordt nog steeds bepaald door hoe duur geld in dat systeem is. Wanneer de Fed haar beleid verkrapt, stijgen de leenkosten en verdwijnt het 'overtollige' geld uit de risicovolle segmenten.
Historisch gezien vielen periodes van 'higher for longer' samen met correcties op de cryptomarkt. Momenteel prijst de markt niet alleen de septemberverhoging in, maar ook mogelijke stappen tot het einde van het jaar 2026. Dit verandert de langetermijnverwachtingen en dwingt tot het herzien van portefeuilles.
De belegger moet bedenken: zelfs de meest onafhankelijke activa blijven deel uitmaken van één financieel ecosysteem, waarin beslissingen van centrale banken alle activaklassen beïnvloeden.
