Firma pracująca nad projektem ogłosiła plany stworzenia pierwszej na świecie kosmicznej sieci energetycznej, w której energia słoneczna będzie gromadzona na orbicie i przesyłana na Ziemię za pomocą wiązek laserowych. Według źródła system ten jest pozycjonowany jako „bateria słoneczna na żądanie”, zdolna do dostarczania energii niezależnie od pory dnia czy warunków pogodowych.
Na obecnym etapie mowa jest jedynie o koncepcji i wstępnych obliczeniach, a nie o działającej instalacji. Dotychczasowe eksperymenty z bezprzewodowym przesyłem energii w kosmosie ograniczały się do testów laboratoryjnych na dystansie kilku metrów lub kilometrów w atmosferze. Nowa propozycja zakłada wyniesienie na orbitę satelitów z panelami słonecznymi oraz odbiorników naziemnych, jednak konkretne, zmierzone wskaźniki efektywności przesyłu na rzeczywistych dystansach nie zostały jeszcze opublikowane.
Główna rozbieżność między deklaracjami a praktyczną realizacją dotyczy kwestii skalowania i bezpieczeństwa. Przesył laserowy na odległość setek kilometrów wymaga niezwykle precyzyjnego celowania wiązką, ochrony przed zakłóceniami atmosferycznymi oraz gwarancji, że energia nie ulegnie rozproszeniu ani nie wyrządzi szkód. Koszty wyniesienia i utrzymania takiej infrastruktury pozostają nieokreślone, a kwestie regulacyjne związane z wykorzystaniem przestrzeni orbitalnej i promieniowania laserowego nie zostały jeszcze rozwiązane.
Mechanizm działania zakłada przekształcenie światła słonecznego w energię elektryczną na satelicie, a następnie w promieniowanie laserowe, które jest kierowane do stacji naziemnej i tam ponownie zamieniane na prąd. Przypomina to optyczną wersję przesyłu mikrofalowego, lecz o wyższej gęstości energii i mniejszym rozproszeniu w próżni, choć atmosfera i tak powoduje pewne straty.
Rezultat ten ma znaczenie przede wszystkim jako technologiczna demonstracja koncepcji, a nie gotowe rozwiązanie dla sektora energetycznego. Może on popchnąć badania w stronę testów praktycznych na małą skalę, jednak do momentu integracji z rzeczywistą siecią koniecznych będzie wiele etapów dopracowania inżynieryjnego i weryfikacji bezpieczeństwa.
Bez opublikowanych danych na temat uzyskanej wydajności przesyłu na dystansach orbitalnych trudno ocenić, jak szybko projekt będzie mógł ewoluować z fazy obliczeń do stadium prototypu.
