Firma Greater Bay Technology ogłosiła powstanie pierwszych prototypów (próbek typu A) akumulatorów ze stałym elektrolitem przeznaczonych dla pojazdów elektrycznych. Według danych producenta, ogniwa te wykazują gęstość energii na poziomie około 400 Wh/kg w temperaturze pokojowej i zachowują ponad 80% pierwotnej pojemności po 1000 cykli ładowania.
Należy podkreślić, że są to prototypy inżynieryjne, a nie gotowe produkty seryjne. Próbki typu A służą zazwyczaj do weryfikacji podstawowej konstrukcji i procesów technologicznych, jednak nie przeszły jeszcze pełnego cyklu walidacji w rzeczywistych warunkach eksploatacji. Poprzednie rekordy dla ogniw stałych tej klasy oscylowały wokół 350–370 Wh/kg, zatem wzrost jest zauważalny, choć nadal mieści się w granicach osiągnięć laboratoryjnych i pilotażowych.
Głównymi barierami na drodze do masowej produkcji pozostają stabilność stałego elektrolitu w niskich temperaturach, wysokie koszty materiałów oraz trudności z przeskalowaniem produkcji bez utraty jakości. Przejście od próbek typu A do wersji B i C zajmuje zazwyczaj od 18 do 36 miesięcy, a pełna certyfikacja motoryzacyjna wymaga przeprowadzenia dodatkowych testów bezpieczeństwa i trwałości.
W akumulatorach ze stałym elektrolitem jony litu przemieszczają się przez materiał stały zamiast ciekłego nośnika. Takie rozwiązanie minimalizuje ryzyko zapłonu i umożliwia zastosowanie metalicznego litu na anodzie, co znacząco zwiększa gęstość energii. Można to porównać do rury z płynącą wodą – jeśli zastąpimy ją porowatym kamieniem o kontrolowanej strukturze, przepływ stanie się stabilniejszy, ale będzie wymagał niezwykle precyzyjnego dopracowania parametrów materiału.
Osiągnięty wynik przesuwa przewidywany termin rynkowego debiutu pierwszych komercyjnych baterii stałych w stronę lat 2028–2030, jednak nie gwarantuje szybkiego spadku cen poniżej poziomu 100 dolarów za kWh. Aby technologia ta realnie wpłynęła na rynek, niezbędne jest potwierdzenie parametrów w produkcji wielkoseryjnej oraz udana integracja z gotowymi modelami samochodów.
Obecnie próbki typu A potwierdzają jedynie techniczną wykonalność samej koncepcji, nie rozwiązując przy tym problemu jej opłacalności ekonomicznej w nadchodzących latach.
