Aaron Sorkin w wywiadzie dla E! News wprost porównał dwa wcielenia Marka Zuckerberga na ekranie. Jedno — nerwowe, ostre, niemal nastoletnie — to kreacja Jesse'ego Eisenberga z „Social Network” z 2010 roku. Drugie — dojrzalsze, zdystansowane i twarde — to Jeremy Strong w „Social Reckoning”, którego premiera zaplanowana jest na 9 października 2026 roku.
Sorkin przyznaje: różnica nie tkwi tylko w wieku postaci. Eisenberg grał założyciela Facebooka w momencie startu — ambitnego, ale wciąż wrażliwego studenta. Strong pokazuje natomiast człowieka, który już dawno „nie jest dwa lata po akademiku”, jak brzmi to w zwiastunie. To nie wynalazca, lecz głowa imperium, przyzwyczajona do władzy i obojętna wobec otoczenia.
Kluczowy moment to podejście aktorów. Eisenberg odmówił powrotu, mimo że Sorkin namawiał go przez trzy dni, a studio złożyło mu propozycję. Przyczyna nie leży w scenariuszu, lecz w sprawach osobistych: aktor nie chce, by utożsamiano go dalej z Zuckerbergiem. Strong przeciwnie — w pełni pogrążył się w roli: na planie nie rozmawiał z kolegami, mówił i poruszał się tak, jak wyobrażał sobie zachowanie miliardera.
Sorkin uprzedzał pozostałych aktorów z wyprzedzeniem: Strong nie będzie żartował przy cateringu i nie poprowadzi uprzejmej rozmowy towarzyskiej. Wynik, zdaniem reżysera, spełnił oczekiwania. Metoda Stronga wzmocniła wrażenie wyobcowania i chłodu, którego wymagał scenariusz o rewelacjach Frances Haugen.
Film przenosi akcję o 16–17 lat do przodu. Zuckerberg nie jest już samotnym geniuszem, lecz postacią, przed którą nie stoją już pytania „jak to zrobić”, a jedynie „jak to zatrzymać”. Strong, zdaniem Sorkina, lepiej oddaje właśnie ten etap — gdy władza już nie inspiruje, lecz po prostu jest.
Zmiana aktora odmieniła nie tylko intonację, ale i samą mitologię postaci. Eisenberg pozostawił wizerunek młodego Zuckerberga w przeszłości, Strong zaś stworzył nowego — starszego, twardszego i być może bliższego rzeczywistości dzisiejszego dnia. Sorkin nie kryje: nie osądza bohatera, ale daje mu możliwość obrony przed „Bogiem” w osobie widza.
Ten sam człowiek na ekranie po półtorej dekady wygląda zupełnie inaczej — i nie jest to wyłącznie zasługa charakteryzacji czy scenariusza.
