Vraag en aandacht als basis voor een verschuiving in het maatschappelijk paradigma
❓ VRAAG:
Er wordt op overheidsniveau steeds vaker over buitenaards leven gesproken. Was het voor de openbaarmaking en maatschappelijke acceptatie hiervan noodzakelijk dat klokkenluiders en anderen hun onderzoek en publieke optredens voortzetten, ondanks de druk en risico's vanuit de samenleving en andere instanties? Of is dit louter 'hun spel' en had men ook simpelweg in stilte kunnen mediteren om alles zonder enige wrijving te bereiken?
❗️ ANTWOORD lee:
Tja, in principe zou iedereen rustig kunnen blijven mediteren totdat het leven vanzelf 'beter wordt'. Of het nu gaat om archeologen, wetenschappers, ecologen, artsen of journalisten – zij zouden kunnen afwachten tot het systeem van bedrog en manipulatie zichzelf uiteindelijk uitput.
Maar hoe kan een samenleving ooit klaar zijn voor een waarheid die haaks staat op wat haar al eeuwenlang is ingeprent? Er is iemand nodig die een actieve vraag stelt en de aandacht opeist om een paradigmaverschuiving te forceren. Het is juist de vraag en de gerichte aandacht van het collectief die uiteindelijk de verandering voor datzelfde collectief bewerkstelligen.
Volgens exact dit stramien werden vroeger (en tegenwoordig nog steeds via propaganda) doelbewust manipulatieve ideeën verspreid: eerst wordt een gedachte geplant, dan een tweede, om uiteindelijk een 'cruciale' gebeurtenis aan te kondigen. In al deze scenario's zijn hoofdrolspelers onmisbaar, of dat nu specifieke 'getuigen' of 'klokkenluiders' zijn.
De essentie van dit spel is om het collectieve bewustzijn een bepaald concept van de 'waarheid' in te prenten. De maatschappij ziet vervolgens de waarheid die haar is aangepraat. Slechts twintig jaar geleden gold de onbetwiste waarheid: 'wie serieus over buitenaardsen praat, is gek'. Maar dat is nu volledig veranderd. Het blijkt dat veel mensen al lang in een wereld leven waarin buitenaardsen een alledaagse realiteit zijn. In zekere zin zijn we hun werkelijke realiteit binnengegaan, die er in deze wereld altijd al was. En zonder deze mensen hadden we, simpel gezegd, geen plek gehad om naartoe te groeien.
