De uittreding van de Verenigde Arabische Emiraten uit de OPEC+ in 2026 zorgde voor meer dan alleen een afname in het aantal leden; het legde een fundamentele tegenstelling bloot: een organisatie die is opgericht om de soevereiniteit van producenten te beschermen, lijdt nu zelf onder een overschot aan diezelfde soevereiniteit.
Structurele krachten bepalen hier het speelveld. Saoedi-Arabië blijft de grootste producent met de laagste kosten, maar hun nationale begroting vereist een olieprijs van boven de 80 dollar per vat. Ondanks de sancties handhaaft Rusland aanzienlijke exportvolumes, waarbij het land afhankelijk is van stabiele inkomsten om de militaire uitgaven te financieren. De VAE, die de alliantie hebben verlaten, hebben hun productie inmiddels met 300.000 vaten per dag verhoogd, wat de prijzen direct onder druk zet. Deze economische afhankelijkheden staan los van de retoriek van de ministers.
De huidige marktomstandigheden zorgen voor extra urgentie. Tegen juni 2026 lopen de huidige vrijwillige productiebeperkingen af, terwijl de begrotingscycli van Saoedi-Arabië en Rusland om nieuwe maatregelen vragen. Publieke verklaringen over eenheid veranderen niets aan het feit dat elk lid parallelle onderhandelingen voert met Aziatische afnemers.
Een onderliggende laag in deze situatie is dat derde partijen — vooral China en India — actief gebruikmaken van de interne verdeeldheid binnen de OPEC+ door rechtstreeks langetermijncontracten af te sluiten met individuele producenten. Dit vermindert de invloed die het kartel kan uitoefenen op de wereldmarkt.
De meest waarschijnlijke uitkomst van de bijeenkomst op 7 juni is een compromis over de verlenging van de beperkingen, met lichte versoepelingen voor Rusland en Irak. Saoedi-Arabië zal concessies doen om de schijn van eenheid op te houden, aangezien een totale ineenstorting van de alliantie de prijzen tot onder de 70 dollar zou doen kelderen. De werkelijke invloed van de OPEC+ op de markt zal echter blijven afnemen.
Twee belangrijke argumenten pleiten tegen dit scenario: een mogelijke drastische aanscherping van de sancties tegen Rusland of een onverwacht besluit van de VAE om terug te keren naar de alliantie. Beide opties vereisen gebeurtenissen die buiten de huidige trends vallen. De belangrijkste indicator die de juistheid van de prognose binnen zes weken na de bijeenkomst zal aantonen, is de dynamiek van het prijsverschil tussen Brent en Dubai-olie.
Houd de exportvolumes van de VAE naar China nauwlettend in de gaten: zij vormen de eerste echte lakmoesproef voor de houdbaarheid van de gemaakte afspraken.
