Met het ouder worden verouderen de spierstamcellen van muizen niet op dezelfde manier: een deel ervan behoudt het vermogen tot weefselherstel, terwijl een ander deel dat vermogen sterk verliest door een daling van het glutathionniveau — een cruciale antioxidant die cellen tegen schade beschermt.
Een onderzoek onder leiding van Thomas Rando van het Centrum voor Regeneratieve Geneeskunde van UCLA toonde aan dat jonge muizen een homogene populatie stamcellen met een hoog glutathiongehalte hebben. Na verloop van tijd ontstaat er een tweede subgroep cellen waarin het niveau van deze stof daalt, en die slecht zijn in het herstellen van beschadigde spieren.
De onderzoekers bevestigden de rol van glutathion experimenteel: het toevoegen van de stof aan ‘zwakke’ oude cellen herstelde hun regeneratieve vermogen, terwijl het kunstmatig verlagen van glutathion bij jonge cellen hen juist inefficiënt maakte. De resultaten zijn gepubliceerd in het tijdschrift Cell Metabolism.
De ontdekking is belangrijk omdat zij wijst op een concreet metabool mechanisme dat men kan proberen te corrigeren. De gegevens zijn echter alleen bij muizen verkregen, en er is nog geen bewijs dat een vergelijkbaar proces bij mensen plaatsvindt of dat een ingreep op de lange termijn veilig is.
De financiering van het onderzoek omvatte subsidies van de Amerikaanse National Institutes of Health, de Glenn Foundation en het Department of Veterans Affairs. Dat is een typisch beeld voor fundamenteel werk op het gebied van regeneratie: overheids- en particuliere fondsen ondersteunen basisontdekkingen, maar de weg naar een therapie blijft lang.
Stelt u zich een orkest voor waarin een deel van de musici plotseling de noten kwijtraakt door een gebrek aan inkt in hun pennen: sommigen blijven spelen, anderen raken de maat kwijt. Het herstellen van de ‘inkt’ brengt de harmonie terug, maar garandeert niet dat het orkest later om andere redenen uit de maat raakt.
Het werk benadrukt dat veroudering van weefsels niet simpelweg een algehele vertraging is, maar het ontstaan van heterogeniteit binnen celpopulaties. Inzicht in zulke verschuivingen kan helpen bij het ontwikkelen van nauwkeuriger benaderingen om regeneratie te behouden, hoewel klinische toepassing voorlopig een verre toekomst blijft.
Het onderzoek laat zien hoe belangrijk het is niet naar gemiddelden te kijken, maar naar de variatie tussen cellen, om te begrijpen wat er met het ouder worden precies stukgaat.
