Bir ofis çalışanı, camın önünde hiç istifini bozmadan atıştıran sincabı çekti; camın diğer tarafındaki köpek ise onu şu ifadeyle izliyordu: «Peki ya bana?» Sosyal adaletsizlik üzerine çok komik bir hikâye.
3 Ekim ofisin dışında, pencere kenarına bir sincap yerleşti. Önünde fıstıklar var. Keyfi yerinde. Gün belli ki güzel geçiyor.
Camın diğer tarafında bir köpek oturuyor.
Ve izliyor.
Hem de büyük bir dikkatle.
Sincap ise saklanmaya bile çalışmıyor. Tamamen sakin bir şekilde fıstığı birbiri ardına alıp, camın kendi tarafında olduğunu gayet iyi bildiğini gösteren bir edayla yiyor.
Köpek ise sadece izleyebiliyor.
Ne müdahale edebiliyor.
Ne paylaşmasını isteyebiliyor.
Ne de bu dünyanın ne kadar adaletsiz kurulduğunu anlatabiliyor.
En çok da bakışı anlamlı oldu — hani şu, adeta şöyle okunan bakış:
«Yani o fıstık yiyebiliyor da ben sadece bakmakla mı yetineceğim?»
Sincap ise mutlak bir sükûnetle kahvaltısına devam ediyor, en ufak bir acıma belirtisi göstermiyor.
Sonuçta çok kısa ama son derece anlaşılır bir hayat hikâyesi çıktı ortaya.
Bazen seninle mutluluk arasında sadece birkaç milimetre cam vardır.
Diğer tarafta ise birileri daha var ve fıstığı gösteriş yaparcasına yiyor. 😄
