Roger Martí kariyerini 35 yaşında bıraktığını açıkladı ve bu sadece sıradan bir "kramponları asma" haberi değil. Kuru rakamların — 413 maç ve 123 golün — arkasında, tek bir kulübe bağlılığın ve sakatlıklar karşısında pes etmeme becerisinin gürültülü transferlerden daha önemli olduğu bir azim hikâyesi yatıyor.
Kendine özgü gol sevinçleri nedeniyle "Tabanca" lakabı takılan Valensiyalı forvet, yolunun büyük bölümünü Levante'de geçirdi. Nar çiçeği rengindeki kulüp için oynadığı 234 maç ve attığı 75 gol onu kulüp tarihinde en çok forma giyen üçüncü oyuncu ve Morales'ten sonra ikinci golcü yaptı. 2022 yılındaki ayrılışın ardından Elche ve Cádiz geldi; orada ikinci ligde son sezonlarını oynadı ve 2026 yazında yeni bir sözleşme bulamadı.
Instagram'daki mesajında Martí kariyerini "bir çocuğun gerçekleşmiş hayali" olarak nitelendirdi ve babasına "teşekkürler baba, bunu başardık" sözleriyle teşekkür etti. Bu cümlenin arkasında sadece duygular değil, CD Serranos'tan Valencia altyapısına ve Zaragoza ile Valladolid'e kiralık gidişlerle uzanan yolun diz ve kas sakatlıklarıyla sürekli bir mücadele gerektirdiğinin kabulü var.
Onun hikâyesi, İspanyol futbolunda yalnızca yıldızların değil, Segunda'da faydalı kalmayı bilenlerin de nasıl ayakta kaldığını gözler önüne seriyor. Kariyerleri transfer bedelleriyle yükselip düşen oyuncuların aksine Martí, kulüpler değişse bile güvenilirlik ve özveri üzerine bir itibar inşa etti.
Benzetme basit: yüksek sesle patlamayan ama gerektiğinde hedefi tam isabetle vuran eski bir tabanca gibi, Martí de bedeni izin verdiği sürece sahada kaldı. Onun vedası, sözleşmelerin kısa ve rekabetin sert olduğu modern futbolda gerçek değerin son büyük sözleşmenin peşinden koşmakta değil, yolu onurla tamamlamayı bilmekte olduğunu gösteriyor.
Bu, Levante için bir dönemin kapanışı ve taraftarlara bir hatırlatma: efsanelerin hepsi üst düzey kulüplerden çıkmaz. Birçoğu, tıpkı Martí gibi, tam da bir kez bile pes etmedikleri için hafızalarda kalır.
