Bugün, aralarında binlerce kilometre mesafe olan iki farklı müzik hikayesi, beklenmedik bir şekilde aynı akorda dönüşüyor.
- Japonya'da maya ongaku üçlüsü, dünya genelinde yıllar süren yolculuklarının bir meyvesi olan Nothing Space Music albümünü tamamladı. Ancak müzisyenler, ilhamı sonsuz bir devinimde aramak yerine durup durulmayı tercih ettiler.
Shonan kıyılarında, denizin ve kadim bir Şinto tapınağının hemen yanı başında kendi stüdyoları olan Nothing Space Studio'yu kurdular.
Şarkıların bir toplamı değil, bütünsel bir ses alanı olarak gördükleri bu albüm tam da burada hayat buldu.
Eserlerinin temelinde, Japonca bir kavram olan 自然発生 (shizen hassei) yatıyor; bu, en önemli şeylerin çabayla değil, "anda" kalma arzusuyla kendiliğinden ve doğal bir şekilde ortaya çıkması anlamına geliyor.
İlk tekli Astral Echoes, boşluğun en az notalar kadar etkileyici tınladığı bir müzik olarak adeta bu düşüncenin bir yansımasına dönüşüyor.
- Neredeyse aynı zamanlarda İngiltere'de The XCERTS grubu, i think i want to go home now. adlı altıncı albümlerini yayımlıyor.
Bu çalışma; grup üyelerinin ailevi kayıplar, kaygılar ve kişisel krizler gibi zorlu hayat sınavlarından geçtikten sonra doğdu.
Müzisyenler bu yaşanmışlıkları gürültülü bir sound'un arkasına gizlemek yerine, onları müziklerinin bir parçası haline getirdiler.
Sonuçta ortaya fiziksel bir yere dönüşten ziyade, en zorlu olayların ardından hayatı yeniden hissetme yetisinin kazanıldığı o noktaya, yani insanın kendisine dönüşüne dair bir albüm çıktı. Bu albüm; büyük kayıpların, kırık kalplerin ve adeta evrenin onların devam edip edemeyeceğini sınadığı bir dönemin ardından vücut buldu.
“Kardeş gibi birbirimize kenetlendik ve Sevgiye tutunduk…”
The XCERTS, kendi deyimleriyle hayatın biraz hırpaladığı ama güzel ve dürüst olan altıncı albümlerinin doğuşunu bu sözlerle anlatıyor.
Ancak 25 yıllık ortak yolculuğun ardından müzisyenler farklı yönlere dağılmadılar.
Birbirlerine daha da yakınlaştılar. Birbirlerine destek oldular. Acıyı birlikte göğüslediler. Ve bu acıyı müziğe dönüştürdüler.
Bugün bu albümü en iyi işleri olarak nitelendiriyorlar ve dinleyicilerden tek bir şey istiyorlar: ilk notadan sonuncusuna kadar albümü bütünüyle duyabilmek için 34 dakika 56 saniye ayırmaları.
Çünkü bu sadece bir şarkı koleksiyonu değil. Bu, kayıpların ortasında insanların nasıl yan yana kalabildiğinin hikayesi. Kardeşliğin nasıl bir dayanak noktasına dönüştüğünün hikayesi. Ve Sevginin sadece ayakta kalmaya değil, aynı zamanda gerçekten yaşayan bir şey yaratmaya nasıl yardım ettiğinin hikayesi.
İlk bakışta bu hikayeler birbiriyle bağlantısız görünüyor. Farklı ülkeler. Farklı gelenekler.
Farklı müzik türleri. Ancak daha dikkatli dinlediğinizde, bu hikayelerin bir uyum içinde tınlamaya başladığını fark ediyorsunuz.
Ve belki de bu, günümüz müziğinin en güzel eğilimlerinden biri haline geliyor.
Mesele daha karmaşık bir eser yaratma çabası değil. Aksine, gerçek bir deneyimden süzülen müzikler yaratma arzusu.
Belki de bu yüzden, günümüzde giderek daha fazla albüm sadece ayrı bestelerden oluşan bir seçki gibi algılanmıyor. Aksine bütünsel bir yolculuk olarak görülüyor. Üstelik müzik türleri arasında da değil.
İnsanın iç dünyasında yapılan bir yolculuk.
Eğer bu eğilim serpilmeye devam ederse, belki de önümüzde sadece müzik tarihinde yeni bir sayfa açılmayacak. Gerçek müziğin hayattan kopuk olmadığına dair yeni bir anlayış gelişecek.
Müzik, hayatın doğal bir uzantısı haline geliyor.
Ve belki de en güçlü eserler, insanın dünyaya bir şeyler kanıtlamaya çalıştığı anlarda ortaya çıkmıyor. Aksine, onu hayata bağlayan değerlere sadık kaldığı anlarda doğuyor.
