İzleyicilerden ve eleştirmenlerden gelen ilk yorumlar, Backrooms projesini son yılların en korkutucu internet fenomeni olarak nitelendiriyor. Nemli halıları ve vızıldayan ışıklarıyla bitmek bilmeyen sarı ofis odaları konsepti, milyonların hayal gücünü anında esir aldı.
Film, izleyiciyi gerçekliğin alışılagelmiş kurallarının geçerliliğini yitirdiği bir dünyaya sürüklüyor. Burada geleneksel anlamda canavarlar yok; sadece sonsuz bir boşluk, sessizlik ve sonsuza dek kaybolmuşluk hissi hakim. Yönetmen, lambaların bitmek bilmeyen uğultusu dışında diyalog ve seslerin neredeyse tamamen yok sayıldığı minimalist bir yaklaşım tercih ediyor.
Backrooms; yavaş, varoluşsal ve derinlemesine kişisel olan bambaşka bir korku türü sunuyor.
Özellikle ana karakterin bir kapıyı açıp karşısında mobilya düzenindeki çok küçük bir fark dışında bir öncekinin tıpatıp aynısı olan bir koridorla karşılaştığı sahne akıllara kazınıyor. Bu an, çaresizlik ve yön duygusunu yitirme hissini kusursuz bir biçimde yansıtıyor.
Film, gürültülü büyük yapımlardan sıkılan ve sessiz ama oldukça yoğun bir gerilim arayanlara hitap ediyor. Hızlı heyecanlar ve gösterişli efektler bekleyenlerin ise bu yapımdan uzak durması daha iyi olabilir; zira burada ne kovalamaca sahneleri ne canavarlar ne de yüksek sesli anlar mevcut.
Backrooms, bu dünyanın kendi versiyonlarını üretmeye başlayan koca bir bağımsız yapımcı kuşağını şimdiden etkilemiş durumda. Gelecekte ise serinin muhtemel genişlemesi ve formatla ilgili yeni deneyler bizleri bekliyor.
