De eerste recensies van zowel kijkers als critici bestempelen het project Backrooms nu al als het meest angstaanjagende internetverschijnsel van de afgelopen jaren. Het concept van eindeloze, gele kantoorruimtes met vochtig tapijt en zoemende verlichting wist onmiddellijk de verbeelding van miljoenen mensen te prikkelen.
De film neemt de kijker mee naar een wereld waarin de gebruikelijke wetten van de werkelijkheid niet langer gelden. Er zijn hier geen monsters in de traditionele zin van het woord — enkel een oneindige leegte, stilte en het gevoel dat je voor altijd verdwaald bent. De regisseur hanteert een minimalistische aanpak: dialogen en geluiden ontbreken vrijwel volledig, op het constante gezoem van de tl-buizen na.
Backrooms biedt een totaal ander soort angst — traag, existentieel en diep persoonlijk.
Bijzonder memorabel is de scène waarin de hoofdrolspeler de zoveelste deur opent en exact dezelfde gang ziet als de vorige, met slechts een klein verschil in de opstelling van het meubilair. Dit moment vangt perfect het gevoel van hopeloosheid en desoriëntatie.
De film is bij uitstek geschikt voor wie genoeg heeft van luidruchtige franchises en op zoek is naar een verstilde, maar uiterst beklemmende horrorervaring. Wie de voorkeur geeft aan snelle sensatie en spectaculaire effecten, kan deze film beter overslaan: achtervolgingen, monsters of luidruchtige scènes schitteren door afwezigheid.
Backrooms heeft inmiddels een hele generatie onafhankelijke makers beïnvloed, die zijn begonnen met het creëren van hun eigen versies van deze wereld. In de toekomst kunnen we mogelijk een uitbreiding van de franchise en nieuwe experimenten met het format verwachten.
