Op 7 augustus heeft Netflix een sciencefictionthriller uitgebracht die rechtstreeks inspeelt op onze diepste, primaire angsten: wat als je eigen huis plotseling een valstrik wordt? Regisseur Louis Leterrier heeft een film gemaakt die je tot de aftiteling in zijn greep houdt.
De plot in het kort. Een gewone familie ontdekt dat de deuren niet opengaan, de ramen niet breken en de communicatie met de buitenwereld is weggevallen. Buiten de muren woedt een mysterieuze ramp, terwijl binnen de paniek toeneemt, de voorraden slinken en de claustrofobie met elke minuut erger wordt. Al snel beseffen de hoofdrolspelers: zij zijn niet de enige slachtoffers, de hele wereld is veranderd in een langdurige valstrik.
Waarom dit werkt.
- Sfeer van hopeloosheid. Het huis, dat een toevluchtsoord zou moeten zijn, verandert in een gevangenis. Elke hoek voelt beklemmend aan, elk object herinnert aan de onmogelijkheid om te ontsnappen.
- Psychologische spanning. Het gaat niet om jumpscares en monsters; het gaat om de langzame afbraak van hoop, over hoe een familie onder druk van de omstandigheden uiteenvalt.
- Acteursduo. Wagner Moura (die u kent van «Narcos», «Civil War») en Greta Lee («The Morning Show», «Past Lives») leveren krachtige, ingetogen prestaties. Hun chemie is de motor van de film.
Wat belangrijk is om te weten.
De film wordt gepresenteerd als horror, maar dit is helemaal geen horror. Er zijn geen jumpscares, psychopaten of bovennatuurlijke elementen in de gebruikelijke zin. Het is een survivalthriller, psychologische sciencefiction en kamerspel over menselijk gedrag in extreme omstandigheden. Als je bang bent voor horrors, kun je deze gerust kijken; hier word je niet op de traditionele manier bang gemaakt.
Hoewel… er is één moment met octopussen (sorry voor de spoiler!) dat mensen die bang zijn voor zeedieren kan doen schrikken. Maar dit is eerder een onverwachte wending dan pure horror.
De film begint met een citaat:
>
