Dit najaar zet het cinematografische DC-universum een gedurfde, compromisloze stap richting de echte duisternis. De film "Clayface" (ook bekend als "Glinoliki"), die eind oktober 2026 in de bioscopen verschijnt, vertelt niet zomaar het verhaal van weer een superschurk. Het is een doordringende, tot op het bot angstaanjagende body-horror en psychologische thriller die een nieuw hoofdstuk van de franchise opent onder de sombere en veelbelovende titel "Goden en monsters".
In het middelpunt van het verhaal staat een klassieke tragedie, tot het uiterste doorgevoerd. De jonge en getalenteerde acteur Matt Hagen droomde van eeuwige roem en het stralende licht van de schijnwerpers, maar een wreed lot deelde hem een verpletterende slag toe, misvormde zijn gezicht en verwoestte zijn broze droomwereld. Wanhoop drijft hem tot een deal met de duivel: hij stemt in met een radicaal wetenschappelijk experiment dat een wonderbaarlijke genezing belooft. Maar in plaats van redding schenkt de wetenschap hem iets anders — de ontwaking van een oeroude verschrikking die verborgen ligt in de structuur van zijn eigen vlees.
Regisseur James Watkins, bekend om zijn vaardigheid in het opbouwen van een ijzingwekkende sfeer, creëerde samen met scenarioschrijver Mike Flanagan niet zomaar een attractie uit een stripverhaal, maar een diepgaand, pijnlijk onderzoek naar het verlies van de eigen identiteit. De film kreeg terecht een R-rating, en de makers gebruiken die vrijheid zonder aarzeling om de transformatie van de held te tonen in al haar angstaanjagende, taaie en fysiologische pracht. De kijker wordt een onvrijwillige getuige van hoe een menselijke ziel langzaam wegzinkt in een kleiige afgrond, en hoe de pijn van het verlies van het eigen "ik" wedergeboren wordt in een onbeheersbare, allesverslindende wraakzucht.
Tom Rhys Harries verricht in de hoofdrol een ware acteerprestatie. Hij moet het volledige scala aan emoties overbrengen van een mens wiens lichaam zijn gevangenis wordt en wiens geest splijt onder het gewicht van een monsterlijke gave. Samen met hem spelen Naomi Ackie en Eddie Marsan, wier personages wanhopig proberen zich vast te klampen aan de restjes menselijkheid in de hoofdpersoon, zelfs wanneer zijn fysieke contouren beginnen te smelten en te vloeien als gesmolten was in de regen.
"Clayface" doorbreekt bewust de gevestigde sjablonen van de superheldenfilm. Het is een film over hoe dun de grens is tussen slachtoffer en monster, tussen het ontroerende verlangen om geaccepteerd te worden en de wil om de hele wereld te vernietigen die je heeft afgewezen. Het is een taaie, sombere en betoverend mooie ode aan de val, waarin elk beeld doordrenkt is van een dikke sfeer van uitzichtloosheid en gotische horror.
Wanneer eind oktober de lichten in de bioscoopzalen aangaan, maak je dan klaar voor een reis naar de donkerste hoeken van de menselijke natuur. "Clayface" zal je niet alleen bang maken. Het zal je doen nadenken over het feit dat soms het engste monster niet geboren wordt uit aangeboren kwaadaardigheid, maar uit ondraaglijke pijn van een gebroken hart en een verminkte droom.
