W deszczowej Takahacie 25 października 2026 roku Japończyk Masatora Kawano i Australijka Rebecca Henderson jednocześnie wpisali swoje nazwiska w historię: on ustanowił pierwszy oficjalny męski rekord świata na dystansie maratonu w chodzie sportowym — 2:55:14, ona poprawiła rekord kobiet do 3:14:52.
To nie są zwyczajnie szybkie sekundy. Od stycznia 2026 roku World Athletics oficjalnie zastąpiła 35 km maratonem i półmaratonem, skreślając dotychczasowe listy rekordów i wyznaczając punkt odniesienia dla mężczyzn 2:56:30. Kawano przekroczył próg na debiutanckim dystansie maratońskim, poprawiając własny wcześniejszy wynik rodaka Hayato Katsukiego o 14 sekund.
Henderson, 25-letnia Australijka debiutująca na maratonie, ścięła 19 sekund z rekordu Włoszki Sofii Fiorini, ustanowionego zaledwie dwa miesiące wcześniej na mistrzostwach Europy. Oba wyniki osiągnięto w ulewnym deszczu na trasie z niewielkimi różnicami wysokości — w warunkach, które zwykle spowalniają chodziarzy.
Za suchymi liczbami kryje się adaptacja elity do nowej rzeczywistości tej dyscypliny. Kawano — dwukrotny medalista mistrzostw świata na 35 km i były rekordzista na tym dystansie — dowiódł, że doświadczenie z długich dystansów przekłada się na maraton. Henderson, która zajęła dziewiąte miejsce na 35 km w Tokio-2025, pokazała, że dłuższy dystans może lepiej ujawniać jej potencjał.
Porównajmy z bieganiem: tak jak maraton wymaga innej taktyki niż 10 km, tak i tutaj — oszczędzanie sił, praca nad techniką przez 42 km i odporność psychiczna w niepogodę stają się decydujące. Rekordy w Takahacie, gdzie Kawano już ustanawiał rekord na 35 km w 2024 roku, podkreślają ciągłość i ewolucję dyscypliny.
Te wyniki wyznaczają punkty odniesienia dla kwalifikacji na mistrzostwa świata w Pekinie-2027 i pokazują, że nowy format już przynosi widowiskowość i historyczne kamienie milowe. Przyszłość chodu sportowego mierzy się teraz nie tylko kilometrami, ale i zdolnością zawodników do przystosowania się do zmieniających się reguł gry.
