Dwie masywne cząstki w superpozycji położeń powinny splątać się poprzez grawitację, ale rzeczywiste warunki silnie to ograniczają. Nowa praca teoretyczna pokazuje, że skończona szerokość paczek falowych i siły resztkowe zawężają użyteczne okna dla naruszenia nierówności Bella i teleportacji kwantowej.
Zespół badaczy pod kierownictwem Saida Haddadiego zbadał dwugałęziowy model „grawitacyjnego kota” z gaussowskimi paczkami falowymi. Uśrednili oddziaływanie newtonowskie po skończonej szerokości paczek i dodali fenomenologicznie skorelowaną dekoherencję fazową. Praca została opublikowana jako preprint na arXiv 15 października 2026 roku.
Zamiast punktowych gałęzi autorzy rozważali rozmyte chmury prawdopodobieństwa. Wyobraźmy sobie dwa rozmyte cienie na ścianie: ich przyciąganie grawitacyjne jest uśredniane po całej powierzchni, a nie skupione w jednym punkcie. To uśrednianie osłabia fazę niezbędną do użytecznego splątania.
Zespół sprawdził, czy stan pozostaje operacyjnie użyteczny. Obliczyli naruszenie nierówności Bella, dokładność teleportacji, informację koherentną i rozróżnialność stanów. Okazało się, że okna, w których stan jest jednocześnie nielokalny według Bella i przydatny do teleportacji, zawężają się wraz ze wzrostem szerokości paczek lub nasileniem dekoherencji fazowej.
Szczególnie silnie wpływa resztkowe oddziaływanie elektrostatyczne: może ono koherentnie znieść fazę grawitacyjną i całkowicie stłumić sygnał. Tak więc nawet słabe siły zakłócające mogą maskować splątanie grawitacyjne.
Wyniki wyznaczają konkretne granice szerokości paczek i dopuszczalnego poziomu zakłóceń elektrostatycznych, które należy uwzględnić w przyszłych eksperymentach sprawdzających kwantowość grawitacji. Według preprintu granice te pokazują, jak delikatny jest interfejs między mechaniką kwantową a grawitacją w rzeczywistych warunkach.
