W argentyńskiej prowincji Córdoba miało miejsce wydarzenie, które może zmienić dotychczasowe postrzeganie życia jednego z najbardziej skrytych drapieżników w regionie. Po raz pierwszy wypuszczono tam na wolność jaguarundi wyposażonego w obrożę satelitarną – osobnika, który przebył długą drogę od ratunku do powrotu do natury.
Jaguarundi (Herpailurus yagouaroundi) to niewielki przedstawiciel rodziny kotowatych występujący w Ameryce Południowej. Jego tryb życia pozostaje w dużej mierze tajemnicą: zwierzę to prowadzi samotniczy, głównie zmierzchowy tryb życia i rzadko staje się obiektem obserwacji badaczy. Z tego względu dane o migracjach i wykorzystaniu terenu są niezwykle istotne dla zrozumienia, jak gatunek ten adaptuje się do zmian środowiskowych.
Historia tego osobnika zaczęła się w sierpniu 2025 roku. Wtedy to policja środowiskowa odnalazła w miejscowości Villa Concepción del Tío maleńkie, zaledwie półtoramiesięczne kocię, które zostało bez matki. Zwierzę przekazano do Parku Bioróżnorodności, gdzie przez rok przechodziło rehabilitację, podczas której specjaliści ograniczali kontakt z ludźmi do minimum, by zachować jego dzikie instynkty.
Po zakończeniu procesu przygotowawczego jaguarundi został wypuszczony w rejonie Altos de Chipión w departamencie San Justo. Przed samym uwolnieniem zwierzęciu założono obrożę satelitarną. Dzięki temu naukowcy z Instytutu Różnorodności i Ekologii Zwierząt (IDEA-CONICET) oraz Narodowego Uniwersytetu w Córdobie będą mogli śledzić jego trasy, badając, w jaki sposób zagospodarowuje on teren i które siedliska preferuje.
Tego samego dnia do środowiska naturalnego powróciła również kapibara, która także przeszła proces rehabilitacji. Takie wspólne wypuszczenia zwierząt świadczą o systemowym podejściu prowincji do opieki nad poszkodowaną fauną. Monitoring z wykorzystaniem nowoczesnych technologii nie tylko pozwala śledzić losy konkretnych osobników, ale również dostarcza cennych informacji do planowania strategii ochrony całego gatunku.
Tego typu projekty pozwalają sprawdzić, jak skutecznie dzikie koty adaptują się w krajobrazach podlegających rosnącej presji człowieka oraz które obszary wciąż stanowią dla nich bezpieczne siedliska.
