In de Argentijnse provincie Córdoba heeft een gebeurtenis plaatsgevonden die ons begrip van een van de meest schuwe roofdieren in de regio kan veranderen. Voor het eerst is hier een jaguarundi vrijgelaten met een satelliethalsband — een dier dat een lange weg heeft afgelegd van zijn redding tot de uiteindelijke terugkeer in de natuur.
De jaguarundi (Herpailurus yagouaroundi) is een kleine katachtige die in Zuid-Amerika voorkomt. Zijn levenswijze blijft grotendeels een raadsel: het dier leeft solitair, is voornamelijk in de schemering actief en laat zich zelden door onderzoekers zien. Juist daarom zijn gegevens over zijn verplaatsingen en territoriumgebruik van onschatbare waarde om te begrijpen hoe de soort omgaat met veranderingen in de leefomgeving.
De geschiedenis van dit specifieke exemplaar begon in augustus 2025. Destijds trof de milieupolitie in het plaatsje Villa Concepción del Tío een piepklein jong aan — zonder moeder en slechts anderhalve maand oud. Het dier werd overgebracht naar het Biodiversiteitspark, waar specialisten een jaar lang aan de rehabilitatie werkten en menselijk contact tot een minimum beperkten om de natuurlijke instincten te behouden.
Na de succesvolle afronding van het voorbereidingstraject werd de jaguarundi vrijgelaten in de regio Altos de Chipión in het departement San Justo. Vlak voor de vrijlating kreeg het dier een satelliethalsband om. Wetenschappers van het Instituut voor Biodiversiteit en Dierlijke Ecologie (IDEA-CONICET) en de Nationale Universiteit van Córdoba kunnen nu zijn bewegingen volgen en onderzoeken hoe het dier zijn leefgebied verkent en aan welke gebieden hij de voorkeur geeft.
Op dezelfde dag keerde ook een capibara terug naar haar natuurlijke habitat, nadat zij eveneens een revalidatieproces had doorlopen. Dergelijke gezamenlijke vrijlatingen tonen de systematische aanpak van de provincie bij de zorg voor hulpbehoevende fauna. Monitoring met behulp van moderne technologie maakt het niet alleen mogelijk om het lot van individuele dieren te volgen, maar ook om informatie te verzamelen die nuttig is voor het plannen van beschermingsmaatregelen voor de soort als geheel.
Dergelijke projecten maken inzichtelijk hoe succesvol wilde katten zich aanpassen aan landschappen waar de menselijke aanwezigheid steeds sterker voelbaar is, en welke gebieden geschikt blijven voor hun voortbestaan.
