29 september 2026 in het Witte Huis stonden Sam Altman en Dario Amodei naast Donald Trump en andere hoofden van technologiebedrijven en ondertekenden een document van één pagina over «gezamenlijke verplichtingen inzake verantwoordelijkheid voor geavanceerde systemen». Trump noemde het «bijna een grondwet» en «moreel bindend», en de bedrijven beloofden interne controle, externe audits en commissies van raden van bestuur — zonder boetes en verplichte normen.
PRESIDENT TRUMP AND MAJOR AI LEADERS SIGN A VOLUNTARY WHITE HOUSE ACCORD ON SUPER INTELLIGENCE, COMMITTING TO STRONGER SAFETY CONTROLS, OUTSIDE AUDITS AND INDEPENDENT OVERSIGHT
Eerder eisten Altman en Amodei publiekelijk dat de ontwikkeling werd vertraagd en dat er overheidsregels kwamen: Amodei riep in een essay op tot onafhankelijke controles en zelfs een antitrustuitzondering voor het bespreken van veiligheid, Altman steunde het idee van een «frontier-tempo». Nu hebben zij een vrijwillige overeenkomst ondertekend die Trump «zelfregulering» noemde en die de aanpak van Biden uit 2023 herhaalt, maar zonder echte drukmiddelen.
Voor Amodei en andere leiders in de sector is dit geen plotselinge omslag, maar een voortzetting van een strategie: zij balanceerden altijd tussen waarschuwingen over risico's en de wens om de leiding te behouden in de race met China. Hun reputatie was gebouwd op publieke oproepen tot verantwoordelijkheid, maar hun werkelijke daden — van investeringen in infrastructuur tot het afwijzen van strenge beperkingen — toonden dat snelheid vooropstond. Onder druk van Trump, die harde regulering afwijst en de term «superintelligentie» promoot, kozen zij een vorm die hen verantwoordelijk laat lijken zonder de controle te verliezen.
De overeenkomst voert geen nieuwe beperkingen in, maar formaliseert alleen wat de bedrijven toch al deden of van plan waren. Zij opent de deur naar toekomstige wetten, maar laat die aan het goeddunken van de bedrijven zelf. Dat bevestigt een oud patroon: wanneer de dreiging van echte regulering groeit, geven leiders in de sector de voorkeur aan vrijwillige kaders die de ontwikkeling niet belemmeren en geen concessies aan concurrenten vergen.
Stelt u zich een bedrijf voor dat jarenlang klaagt over het ontbreken van verkeersregels en vervolgens zelf borden tekent en belooft die na te leven — op voorwaarde dat de politie zich er niet mee bemoeit. Precies zo ziet de huidige stap eruit: publieke zorg om veiligheid maskeert de wens om bewegingsvrijheid te behouden.
Deze episode laat zien hoe machtige spelers politieke verschuivingen gebruiken om een potentiële dreiging om te vormen tot een instrument om hun positie te versterken. Zelfregulering wordt niet een compromis, maar een manier om echte beperkingen voor onbepaalde tijd uit te stellen.
Uiteindelijk hebben de leiders van AI bewezen dat hun publieke oproepen tot controle altijd deel uitmaakten van het spel om het initiatief in eigen handen te houden.
