Op de avond van 24 september 2026 beantwoordde Emmanuel Macron bijna 40 minuten lang de vragen van journalisten Guillaume Boulot en Caroline Roux op TF1 en France 2. De president, teruggekeerd uit New York na zijn toespraak bij de VN, sprak over de stijgende brandstofprijzen, de Russische dreiging en internationale conflicten die de Fransen rechtstreeks in de portemonnee treffen. Het publiek bestond uit 8,6 miljoen kijkers — bijna de helft van de televisiekijkers op dat moment.
Zeven maanden voor de presidentsverkiezingen van 2027 lijkt Macron zijn recente terughoudendheid te hebben willen doorbreken. Het laatste vergelijkbare gezamenlijke interview op twee zenders gaf hij in juni 2024, kort voor de ontbinding van de Nationale Vergadering. Nu gaf hij zelf zijn motief: ‘Het is mijn plicht de Fransen voor te lichten en hen de complexiteit te laten voelen van de werkelijkheid die ik ken.’
In zijn jaren aan de macht greep Macron herhaaldelijk naar rechtstreekse toespraken, juist wanneer internationale gebeurtenissen het dagelijks leven begonnen te beïnvloeden. Tijdens de pandemie, de energiecrisis van 2022 en na het begin van de grootschalige oorlog in Oekraïne verscheen hij regelmatig op de schermen om mondiale dreigingen te verbinden met binnenlandse gevolgen. Tegenstanders bekritiseerden zulke toespraken als overdreven dramatisering, maar de cijfers tonen aan dat de goedkeuringsscore van de president na dergelijke uitzendingen vaak stabiliseerde.
Nu zijn de institutionele beperkingen bijzonder streng: Macron kan zich niet opnieuw verkiesbaar stellen, de coalitie in het parlement is fragiel en de begroting voor 2027 vereist steun van de oppositie. Het interview stelde hem in staat tegelijk minister Sébastien Lecornu en diens bezuinigingsplan van 54 miljard euro te verdedigen, op te roepen tot ‘verantwoordelijkheid’ en de ‘demagogie’ van presidentskandidaten van de hand te wijzen. Tegelijk erkende hij een zeldzame mislukking: ‘Ik heb niet overtuigd.’
Het publieke beeld van ‘de president die de wereld uitlegt’ staat haaks op de gedocumenteerde praktijk: de afgelopen maanden was Macron inderdaad terughoudender en beperkte hij zich tot ontmoetingen met partijleiders en korte verklaringen. De terugkeer in primetime op de twee belangrijkste zenders lijkt geen toeval, maar een berekende stap — een herinnering eraan dat juist hij de belangrijkste bron van informatie blijft over de ‘werkelijke complexiteit’.
Het doet denken aan de situatie waarin een kapitein tijdens een storm de brug op komt, niet om verder te sturen, maar om de bemanning uit te leggen waarom de koers niet abrupt kan worden gewijzigd. De kijkers zien niet zozeer nieuwe oplossingen als wel de bevestiging van een oude rol: Macron beschouwt zich nog steeds als degene die het mondiale en het lokale verbindt, zelfs wanneer zijn bevoegdheden al door de tijd worden beperkt.
Uiteindelijk toont het interview niet alleen een reactie op de crisis rond de benzineprijzen, maar ook een blijvende gewoonte van de president om de media te gebruiken als instrument om invloed te behouden op het moment dat de formele macht al afneemt.
