Het Internationaal Olympisch Comité sloot op 2 november de lijst van kandidaten voor de Zomerspelen van 2036. Daarop staan Duitsland, Hongarije, India, Qatar, Zuid-Korea, Zuid-Afrika en Turkije. Zeven landen, zeven verschillende verhalen en zeven verschillende berekeningen — zo ziet de eerste selectiefase volgens de nieuwe regels van ‘De Toekomst van de Spelen’ eruit.
International Olympic Committee (IOC) has reconfirmed the list of Interested Parties with a declared interest in hosting the 2036 Olympic Games. Germany, Hungary, India , Qatar, Republic of Korea, South Africa and Türkiye.
Officieel sloot het venster voor het indienen van aanvragen op 31 oktober. Er zijn geen nieuwe kandidaten bijgekomen. Nu begint de lange weg van beoordelingen: onlinepresentaties al deze maand, technische expertise tegen maart 2027, en de definitieve beslissing pas in 2029. Voor het IOC is dit de eerste test van een hervorming die de Spelen goedkoper en duurzamer moet maken. Voor de landen is het een kans om te laten zien dat ze niet alleen wedstrijden kunnen organiseren, maar er ook langdurig voordeel uit kunnen halen.
Achter de droge lijsten schuilt felle concurrentie. Duitsland en Zuid-Korea beschikken over beproefde infrastructuur en ervaring. India en Turkije zien in de Olympische Spelen een instrument voor nationaal prestige en een economische sprong voorwaarts. Qatar heeft al bewezen megagebeurtenissen te kunnen organiseren, terwijl Hongarije en Zuid-Afrika een manier zoeken om de sport na moeilijke jaren weer in het hart van het maatschappelijk leven te plaatsen. Elke kandidaat brengt eigen risico’s met zich mee: politieke instabiliteit, mensenrechtenkwesties, klimatologische uitdagingen of een verkeerde inschatting van de kosten.
Het interessantste punt is niet wie er wint, maar dat het feit dat er zeven aanvragen zijn, vertrouwen in het olympische model laat zien. Zelfs na schandalen en kostenoverschrijdingen willen landen nog steeds tot de club toetreden. Het gaat niet alleen om stadions en medailles. Het gaat erom hoe sport een terrein wordt om macht te tonen, zachte diplomatie te bedrijven en langdurig in het imago te investeren.
Stel je een gewoon gezin voor dat besluit een groot huis te bouwen: eerst rekent het uit hoeveel geld het heeft, dan kijkt het hoeveel jaar het de lening moet afbetalen, en pas daarna denkt het aan feestjes. Precies zo dwingt het IOC kandidaten nu eerst te bewijzen dat de Spelen geen financiële en sociale last worden. Wie dit filter doorstaat, krijgt niet alleen het recht op de openingsceremonie, maar ook een echte hefboom voor invloed voor de komende decennia.
De keuze van de gastheer van de Olympische Spelen van 2036 zal laten zien welke kant de wereldwijde sport op beweegt: naar nieuwe machtscentra of naar beproefde spelers. Voorlopig is één ding duidelijk — de strijd is pas net begonnen, en de inzet is veel hoger dan alleen gouden medailles.
