In de kwartfinale van de US Open besloten Carlos Alcaraz en Ben Shelton dat gewoon tennis te saai is en veranderden ze de wedstrijd enkele seconden in een echte actiekomedie.
Eén van de rally's was volkomen krankzinnig. Beiden renden over de baan alsof ze geen kwartfinale van een Grand Slam speelden, maar een hindernisbaan op snelheid. De ballen vlogen naar de meest ongemakkelijke plekken, elke volgende slag leek onhaalbaar, maar beiden bleven de bal op de een of andere manier in het spel houden.
Het hoogtepunt kwam toen Alcaraz achter een lob aan ging, op de baan viel en onmiddellijk weer opsprong met een brede glimlach, alsof dit allemaal deel uitmaakte van een vooraf bedachte show.
Op dat moment werd het definitief duidelijk: dit is niet zomaar een tennisrally. Het is een klein spektakel met drama, achtervolging, een val en een held die met een glimlach opstaat alsof er niets is gebeurd.
Zelfs John McEnroe bleef niet onverschillig en noemde dit moment één van de grootste rally's die hij ooit heeft gezien.
Van buitenaf leek het alsof tennis even vergat dat het tennis is en besloot een attractie met overlevingselementente zijn.
Voor de toeschouwers: een genot.
Voor de commentatoren: een feest.
Voor de spelers: misschien een lichte schok en heel zware benen.
Maar juist om zulke momenten houdt men van sport: wanneer één rally plotseling niet zomaar een punt wordt, maar een aparte kleine film. En ja, in die film voerde Alcaraz duidelijk de stunt uit zonder stuntman. 😄
