Er zijn series die je bekijkt en meteen beseft: dit is meer dan simpel vermaak. Het is iets groters. Het is inspiratie, verpakt in weelderige kostuums, vlijmscherpe dialogen en Joodse humor die je tegelijkertijd doet lachen en huilen. ‘The Marvelous Mrs. Maisel’ is precies zo’n serie. Een verhaal over een vrouw die alles had — en alles verloor om zichzelf te kunnen vinden.
De opzet: Wanneer een perfect leven in één nacht instort
New York, eind jaren vijftig. Miriam ‘Midge’ Maisel leeft in een wereld waarin voor een vrouw uit haar milieu slechts één scenario bestaat: trouwen met een goede Joodse jongen, kinderen krijgen, een perfect huishouden runnen aan de Upper West Side en nooit, god verhoede, van het gebaande pad afwijken.
En Midge volgt dit scenario tot in de puntjes. Ze heeft een knappe echtgenoot genaamd Joel, twee schattige kinderen, een droomappartement en ouders die trots zijn op haar levenskeuzes. Alles is volmaakt. Totdat Joel op een avond opbiecht dat hij haar verlaat voor zijn secretaresse.
Op dat moment houdt de ‘wonderbaarlijke mevrouw Maisel’ op louter een huisvrouw te zijn. In een dronken bui belandt ze op het podium van de Gaslight-club, grijpt de microfoon en begint te praten. Zonder voorbereiding, zonder script, zonder censuur. En dan gebeurt er iets magisch.
‘Geef nooit op’: Midge als manifest
Deze serie is niet zomaar een verhaal over een stand-upcomedian. Het is een manifest over wat het betekent om niet op te geven wanneer de wereld ‘nee’ tegen je zegt.
Midge is geen typische feministe in de moderne zin van het woord. Ze haat geen mannen, wijst het gezinsleven niet af, draagt geen zwart en geeft geen moralistische lessen. Ze doet gewoon... wat ze zelf wil. Ze is grappig. Ze is intelligent. Ze zegt wat ze denkt. En ze weigert te kiezen tussen wie ze werkelijk is en wie de maatschappij van haar verlangt dat ze is.
Elke aflevering is een kleine strijd. Met ouders die haar niet begrijpen. Met een ex-man die terug wil komen. Met clubs die geen vrouwelijke komiek willen boeken. Met de politie, de FBI en een hele wereld die vindt dat een vrouw met een microfoon een schandaal is.
En Midge geeft niet op. Geen enkele keer.
Het Joodse New York waar je verliefd op wordt
Een van de grootste troeven van de serie is de sfeer. Amy Sherman-Palladino (bedenker van ‘Gilmore Girls’) wekt het Joodse New York van eind jaren vijftig met zoveel liefde tot leven, dat je de gehaktschijfjes in de keuken van Midges ouders bijna kunt ruiken en het geroezemoes van het Sjabbatdiner kunt horen.
Het Joodse thema is hier geen decorstuk. Het vormt het bloed en de zenuwen van de serie. Midges moeder, Rose, is de belichaming van een hele generatie Joodse echtgenotes die zwijgend hun kruis van perfectie dragen. Haar vader, Abe, is een succesvolle professor die van zijn dochter houdt, maar haar keuzes niet kan accepteren. En deze hele grote, luidruchtige, liefdevolle en verstikkende Joodse familie is levendig, echt en herkenbaar voor iedereen die ooit aan een familiediner heeft deelgenomen.
Humor die je de adem beneemt
Laten we eerlijk zijn: ‘Mrs. Maisel’ is een van de grappigste series van het afgelopen decennium. Maar de humor hier is bijzonder.
De dialogen vliegen je om de oren als een mitrailleursalvo. Zinnen die in andere series de topgrappen van het seizoen zouden zijn, passeren hier terloops op de achtergrond terwijl de personages over straat lopen. De scenaristen genieten duidelijk van hun eigen gevatheid — en jij geniet met hen mee.
Tegelijkertijd wordt de humor nooit plat. Het is intelligent, ironisch en soms bitterzoet. Midge maakt grappen over zaken waarover vrouwen in 1958 niet geacht werden te grappen: seks, het lichaam, echtgenoten en politiek. Elk optreden van haar op het podium is een kleine daad van revolutie.
Acteurs die de sterren van de hemel spelen
Rachel Brosnahan in de rol van Midge is een absolute openbaring. Ze slaagt erin om tegelijkertijd breekbaar en onverzettelijk te zijn, grappig en tragisch, naïef en wijs. Je gelooft elke emotie die ze toont.
Maar de serie draait niet alleen om haar. Tony Shalhoub levert als vader Abe een van de beste prestaties uit zijn carrière af — zijn Abe is zowel komisch als hartverscheurend. Alex Borstein als Susie, de manager van Midge met het uiterlijk en de manieren van een vrachtwagenchauffeur, is een absoluut geschenk. Marina Skuirchiato als Rose, de moeder van Midge, vangt een heel tijdperk in één enkele blik.
En ze spelen allemaal zo overtuigend dat je vergeet dat je naar een serie kijkt.
Een visueel festijn dat je niet mag missen
De visuele vormgeving van de serie verdient een aparte vermelding. Elk shot is als een schilderij. De kostuums van Midge — die ze met een bewonderenswaardige regelmaat wisselt — zijn stuk voor stuk kunstwerken. Kleurrijk, vrouwelijk en perfect op maat: ze worden een onderdeel van haar persoonlijkheid.
De camera draait, de personages bewegen zich door lange shots en de dialogen vloeien naadloos in elkaar over. De serie is met zoveel oog voor detail gefilmd dat je onbewust het behang in het appartement, de etiketten op de producten en de kapsels van voorbijgangers bestudeert.
Beoordeling: 8.8/10 van Gaya
Dit is een magistrale serie. Punt uit.
Het is geen voer voor liefhebbers van duistere thrillers of zware drama’s. Het is voor mensen die in de mensheid willen geloven. Voor degenen die willen lachen. Voor iedereen die wil zien hoe een vrouw weer opstaat na een tegenslag — niet één keer, maar keer op keer op keer.
‘The Marvelous Mrs. Maisel’ is een serie over het feit dat het nooit te laat is om opnieuw te beginnen. Dat humor diepgaand kan zijn. Dat een Joodse moeder tegelijkertijd een zegen en een vloek is. Dat ware kracht niet in spieren zit, maar in het vermogen om op te staan wanneer alles is ingestort en te zeggen: ‘Kijk nu eens wat ik kan’.
Verdict: Als je het nog niet hebt gezien, begin dan vandaag nog. Heb je het al gezien? Kijk het dan nog eens. Deze serie is als een goede vriend: het is hartverwarmend, grappig en je voelt je altijd een stukje beter na een ontmoeting.
---
P.S. En ja — dit is zo’n geval waarbij een 8.8 eigenlijk nog bescheiden is. Sommige afleveringen doen niet onder voor opzichzelfstaande films. Bovendien is het slotakkoord schitterend, logisch en afgerond. De personages zijn werkelijk fantastisch.
