'The Curious Case of Benjamin Button' is niet zomaar een film; het is een cinematografisch gedicht over de onverbiddelijke loop van de tijd, over een liefde die de wetten van de fysica tart en over de broosheid van het menselijk bestaan. De film van David Fincher laat een nasleep van verstilde, lichte melancholie achter, maar de weg die deze productie naar het witte doek aflegde was minstens zo fascinerend als het lot van de hoofdpersoon zelf.
Hoe het idee voor de film ontstond
De basis werd oorspronkelijk gelegd door een kort, ironisch verhaal van de grote F. Scott Fitzgerald, geschreven in het verre 1922. Lange tijd werd dit verhaal als 'onverfilmbaar' beschouwd vanwege de filosofische diepgang en de complexe visuele uitdagingen, maar Hollywood gaf niet op.
* Een historische stoelendans van regisseurs: In de loop der jaren beten diverse grootheden uit de industrie hun tanden stuk op het project. In 1991 zou niemand minder dan Steven Spielberg de film regisseren, met een jonge Tom Cruise in de hoofdrol. Later toonden ook regisseurs als Ron Howard en Spike Jonze op verschillende momenten interesse in het project.
* De geboorte van een meesterwerk: Uiteindelijk nam perfectionist David Fincher plaats in de regisseursstoel. Samen met scenarioschrijver Eric Roth gaf hij de brontekst een radicale herinterpretatie. Waar het werk van Fitzgerald eerder een satire was, veranderde Fincher het verhaal in een groots en aangrijpend epos tegen de achtergrond van de hele 20e eeuw, waarin de tijd niet slechts een decor is, maar de belangrijkste antagonist en de enige getuige van de liefde tussen Button en Daisy.
Leuke en interessante feiten van de filmset
1. Een vijf uur durende marathon in de make-upstoel
De transformatie van de knappe Brad Pitt naar een broze, oude man vereiste een titanenarbeid. Elke ochtend zat Pitt tot wel vijf uur lang in de make-upstoel, waar hij geduldig de beproevingen onderging van de complexe ouderdomsgrime door Oscarwinnaar Greg Cannom. De acteur moest zelfs leren lopen met een stok en zijn houding aanpassen om het gewicht van de geleefde (of ongeleefde) jaren fysiek te kunnen voelen.
2. Tatoeages als kalender van het leven
Omdat het lichaam van Benjamin steeds jonger werd en de verstreken jaren fysiek 'vergat', liet het personage van Brad Pitt zich tatoeëren. Dit was zijn persoonlijke, in de huid gekerfde kalender; een manier om de rode draad van zijn eigen geheugen niet te verliezen en sporen van de vervliegende tijd achter te laten.
3. De klok die achteruit loopt
De film begint met de betoverende legende van een blinde horlogemaker die een uurwerk ontwierp dat achteruit liep. De vakman hoopte dat het terugdraaien van de wijzers zijn zoon, die was gesneuveld in de Eerste Wereldoorlog, weer tot leven zou wekken. Deze unieke klok werd speciaal voor de film als een echt, werkend exemplaar vervaardigd en groeide uit tot een van de krachtigste visuele symbolen van de film, als personificatie van de menselijke hoop om het noodlot te misleiden.
4. De schim van 'Katrina' op de achtergrond
De opnames vonden plaats in New Orleans, kort na de verwoestende orkaan Katrina. De regisseur koos ervoor om de littekens van de stad niet achter decors te verbergen, maar verweefde de oprechte melancholie en de leegte van de verwoeste straten juist in het weefsel van de film. Dit gaf de film een authentieke, bijna tastbare kwetsbaarheid en een sfeer van vergankelijkheid.
5. Het ballet-offer van Cate Blanchett
Om de gratie en de bezetenheid van de ballerina Daisy op het scherm te vertolken, onderging de onnavolgbare Cate Blanchett maandenlang uitputtende trainingen. Ze moest niet alleen complexe passen aanleren, maar de taal van het ballet onderdeel maken van het spiergeheugen van haar personage, zodat de kijker in elke beweging zou geloven.
6. De digitale 'bejaarde baby'
De meest surrealistische scènes, waarin Benjamin eruitziet als een baby met het gerimpelde gezicht van een oude man, betekenden een revolutie op het gebied van CGI. De makers combineerden computeranimatie en de gezichtsuitdrukkingen van Pitt met het lichaam van een stand-in, wat resulteerde in een werkelijk unheimlich maar fascinerend beeld dat zelfs in het tijdperk van AI nog steeds als de gouden standaard voor visuele effecten wordt beschouwd.
Overigens is de score van Gaya — 8.9/10
Mocht u de film nog niet hebben gezien, doe dat dan beslist. 'The Curious Case of Benjamin Button' is een filmvertelling met de kracht van een parabel. Het herinnert ons eraan dat het niet uitmaakt in welke richting de klok tikt — vooruit of achteruit. Het enige wat telt is wiens hand we vasthouden terwijl de wijzers ons unieke, onomkeerbare moment wegtikken.
