Franse komedie ‘Tussen hemel en aarde’ / L’Âme idéale (2025) begint met een behoorlijk gewaagd idee.
Films met de Russische titel ‘Tussen hemel en aarde’ bestaan er heel wat, dus laten we meteen duidelijk zijn: het gaat hier precies om een frisse Franse film uit 2025 — een romantische komedie L’Âme idéale (You Found Me).
De man is dood.
Maar dat feit wil hij categorisch niet accepteren.
Tja, een prima basis voor een komedie. Om je dood te lachen. 😆
Hoewel de film eigenlijk helemaal niet gaat over grappen maken over de dood. Het is een heel Frans, rustig, licht en tegelijk wat droevig verhaal, waarin komedie voortdurend samengaat met melodrama, drama en onverwacht serieuze overpeinzingen over het leven.
De hoofdrolspeelster Elza beschikt over een gave die vanuit het oogpunt van een rustig leven zeer twijfelachtig is: ze ziet en hoort mensen die net zijn overleden.
Ze hebben nog niet begrepen wat er is gebeurd. De een is boos, de ander klammert zich vast aan het vroegere leven, weer een ander kan de naasten niet loslaten, en sommigen moeten gewoon iets belangrijks afmaken.
En Elza wordt voor hen een soort gids — ze helpt hen het gebeurde te aanvaarden en verder te gaan.
Alleen ligt het bij Elza met haar persoonlijke leven allesbehalve eenvoudig. Niet elke partner is bereid zich rustig te verbinden met iemand die de overledenen ziet en hoort. Voor de een is het een zonderling trekje, voor de ander een al te zwaar deel van haar wereld, en voor Elza zelf nog een reden waarom nabijheid moeilijker gaat dan het lijkt.
Precies daarom wordt de film gaandeweg veel dieper dan hij in het begin lijkt.
Hij verandert voortdurend van stemming. Net was het nog bijna een luchtige Franse komedie — en daar is al een drama. Een paar minuten later — een melodrama. Dan duikt de humor weer op, en meteen daarna een gesprek over liefde, verlies, angst en over wat het werkelijk betekent om het leven te aanvaarden zoals het is.
Toch verandert de film niet in een zware filosofische lezing. Hij blijft heel Europees in toon: bedachtzaam, warm, een tikje ironisch, maar allesbehalve saai.
En tegen het einde wordt duidelijk dat we hier eigenlijk niet zozeer een film over de dood voor ons hebben.
Dit is een film over liefde.
Over hoe gemakkelijk het is om vast te houden aan wat er al niet meer is. En hoe moeilijker het soms is om jezelf te veroorloven verder te leven.
En wacht beslist op de finale.
Want daar verschijnt misschien wel de belangrijkste gedachte van het hele verhaal. Ze klinkt ongeveer zo:
— Heb je je verzoend met de dood, Oscar?
— En heb jij je verzoend met het leven, Elza?
En daarna valt de hele film plotseling samen in één heel eenvoudige en heel mooie gedachte:
de dood aanvaarden is soms gemakkelijker dan je eigen leven werkelijk aanvaarden.
Een rustige, mooie en verrassend diepgaande Franse film, die eerst een komedie belooft over een dode man die het voor de hand liggende niet wil erkennen, en eindigt als een heel goed melodrama over de levenden.
Van Gaya — 8.1/10
En hier wordt duidelijk waarom de film zo hoog gewaardeerd wordt.
Hij eindigt niet met de aftiteling. Nog een dag of twee betrap je jezelf erop dat je met je gedachten terugkeert naar bepaalde scènes, zinnen en het idee zelf van aanvaarding — van de dood, het leven, de liefde, verlies, jezelf.
Dit is een heel filosofische en emotionele film over gevoelens. Zonder luide verklaringen, maar met dat zeldzame effect waarbij een verhaal werkelijk de snaren van de ziel raakt.
Daarom onze 8.1/10 — niet alleen om het plot, het acteerwerk of de sfeer.
Maar omdat de film een spoor nalaat.
En dat is misschien wel precies wat een gewoon goede film onderscheidt van een film die nog een tijdje bij je blijft nadat je hem hebt gezien.
En als het filmen wat "degelijker" was geweest, zou onze score nog hoger zijn, want met het scenario zit het hier wel goed.
Veel kijkplezier! 📽🍿🍧🍦🍨🎞🎬
