Herinnert u zich dat we dit project al eens uit elkaar hebben gehaald toen het net op de schermen verscheen? Destijds, bij de start, leek "The Perfect Couple" een veelbelovende detective-deconstructie van familiewaarden, waarbij het perfecte aristocratische façade al bij de eerste politie-inval scheurde. We schreven over hoe achter de verfijnde decors en valse glimlachen de skeletten verborgen zaten die uit de kasten tevoorschijn kwamen op het bruidsstrand van Nantucket. (Onze eerste, hoopvolle analyse: [https://gaya.one/ru/society/films/skelety-na-plaze-pocemu-ideal-nyj-fasad-aristokratii-rusitsa-pri-pervom-ze-obyske-detektivnaa-dekonstrukcia-semejnyh-cennostej-v-hite-ot-netflix]).
Maar tijd is de strengste rechter. Nu het tweede seizoen is uitgekomen en de oorspronkelijke opwinding is afgenomen, is er niet alleen onze, maar ook een reële, ontnuchterende publieke opinie gevormd. En die is, helaas, veel prozaïscher dan de glanzende posters beloofden.
Wat hebben we in de droge, maar schitterende restanten? Het oordeel van het publiek is onverbiddelijk: achter het oogverblindende beeld, de hypnotiserende dansen in de openingstitels en de onberispelijke haute couture-jurken schuilt een plot dat soms vastloopt in zijn eigen kleverige intriges. Hoewel het publiek de acteerprestaties en de entourage hoog waardeerde. Het tweede seizoen heeft de puntjes op de i gezet: de formule "ook rijken huilen" werkt slechts tot op zekere hoogte. Waar in het eerste seizoen nog de intrigerende geslotenheid van een Agatha Christie-achtige detective voelbaar was, komt in het tweede steeds vaker een langdradig spel naar voren van "raad eens welke absurditeit de scenarioschrijvers voor de finale hebben bedacht".
Onze beoordeling? 7.8/10 van Gaya. Het acteerwerk is magnifiek, de score is hoog voor de luxe en de sfeer. En het is nog steeds een visueel onberispelijk spektakel. Nicole Kidman hypnotiseert zoals altijd met haar schermaanwezigheid, waarbij ze haar personage transformeert van een ijzige pop tot de complexe, pulserende kern van het hele verhaal. Maar de serie vervalt steeds vaker in voorspelbare melodrama, waarbij de motieven van de personages niet veranderen door diepgaand psychologisme, maar door de koude eis van het scenario. De nieuwe wending van het verhaal, gepresenteerd als een anthologie gebaseerd op de roman "The Last Thing He Told Me", bevestigde alleen maar: de wereld van Nantucket is prachtig, maar de geheimen ervan roepen niet langer de vroegere ontzag op, maar slechts vermoeide herkenning.
"The Perfect Couple" gaat al lang niet meer over wie er heeft vermoord. Het gaat erom waarom we nog steeds blijven kijken, ondanks de gapende scheuren in het perfecte façade. Als u bereid bent plotgaten te vergeven omwille van de onberispelijke esthetiek, venijnige dialogen en luxueuze interieurs, dan is deze serie nog steeds iets voor u. Maar als u een geniale deconstructie verwachtte, dan zijn de skeletten op het strand helaas slechts mooie rekwisieten gebleven.
