The New York Times heeft de handen ineengeslagen met meer dan 500 professionals uit de entertainmentindustrie. Acteurs, scenarioschrijvers, showrunners en producenten deelden elk hun top 10 van de beste series die na 1 januari 2000 zijn uitgebracht. Uit deze collectieve input is een indrukwekkende ranglijst samengesteld, met 'Breaking Bad' op de eerste plaats. Hieronder volgt de volledige lijst van 100 posities, aangevuld met onze eigen korte analyse aan het einde.
De nummer één, 'Breaking Bad' (2008–2013), vertelt het verhaal van een scheikundeleraar die transformeert tot een methamagnaat. Op de tweede plaats staat 'The Wire' (2002–2008), een diepgaande kijk op Baltimore vanuit diverse perspectieven: politie, criminele bendes en de politieke macht. De derde positie is gereserveerd voor 'Mad Men' (2007–2015), een serie die de reclamewereld van de jaren '60, met zijn stijlvolle kostuums en existentiële crises, tot leven brengt.
Vervolgens zien we 'Succession' (2018–2023) op de vierde plaats, een portret van een disfunctionele, rijke familie. 'Fleabag' (2016–2019) volgt op de vijfde plek, waarin een vrouw rechtstreeks in de camera spreekt en de rauwe waarheid onthult. De zesde plaats is voor de epische saga 'Game of Thrones' (2011–2019), vol machtsspelletjes, draken en verraad. 'Veep' (2012–2019), een politieke satire waarin iedereen elkaar lijkt te haten, staat op zeven.
Op de achtste plaats prijkt '30 Rock' (2006–2013), een kijkje achter de schermen van een avondshow met de briljante Tina Fey. De negende positie is voor 'Curb Your Enthusiasm' (2000–2024), waarin Larry David zichzelf speelt en iedereen tot waanzin drijft. De top 10 wordt afgesloten door 'Atlanta' (2016–2022), een surrealistische komedie over rapmuziek en het Zuiden van Amerika.
De lijst gaat verder met de Amerikaanse versie van 'The Office' (2005–2013) op de elfde plek, een mockumentary over een saaie kantoorbaan die uitgroeide tot een cultureel fenomeen. 'Arrested Development' (2003–2019) staat op twaalf, met een familie van rijke idioten en eindeloze grappen. 'Girls' (2012–2017) volgt op dertien, over jonge vrouwen die hun weg zoeken in New York.
'Friday Night Lights' (2006–2011) op veertien combineert middelbare school football met diepmenselijke verhalen. 'Six Feet Under' (2001–2005) op vijftien biedt een unieke kijk op de begrafenisonderneming en gesprekken over de dood. De originele, scherpere Britse versie van 'The Office' (2001–2003) staat op zestien.
Verderop in de lijst vinden we 'The Americans' (2013–2018) op achttien, over Sovjetspionnen ondergedoken in de VS. 'I May Destroy You' (2020) op negentien is een confronterend verhaal over trauma en toestemming. De ramp van Tsjernobyl wordt indringend belicht in 'Chernobyl' (2019) op twintig. 'The Crown' (2016–2023) op eenentwintig toont de Britse koninklijke familie zonder franje.
'Lost' (2004–2010) op tweeëntwintig blijft fascineren met zijn mysterieuze eiland en onbeantwoorde vragen. 'The Comeback' (2005–2014/2026) op drieëntwintig volgt een actrice die haar comeback op televisie probeert te maken. 'Deadwood' (2004–2006) op vierentwintig is een rauwe, briljante western.
De lijst bevat ook verrassende keuzes en diepere inzichten. Hoewel de ranglijst is samengesteld door professionals uit de industrie, wat onvermijdelijk leidt tot persoonlijke voorkeuren, is het een waardevolle bron van aanbevelingen. Zo staat 'The Queen's Gambit' (2020) op de 81e plaats, wat naar onze mening te laag is gezien de lovende kritieken en vele prijzen. Een plek in de top twintig zou passender zijn geweest, aldus onze redactie.
De diversiteit van de lijst is opvallend: van intense drama's en politieke satires tot realityseries en zelfs culinaire programma's. Dit weerspiegelt de brede smaak van de ondervraagden. Titels als 'Homeland' (38), 'Game of Thrones' (6), 'Lost' (22), 'Black Mirror' (26) en uiteraard 'Breaking Bad' (1) worden unaniem erkend als meesterwerken. De top tien bestaat uit sterke en invloedrijke series, hoewel de precieze volgorde per individu kan verschillen.
Het is belangrijk te onthouden dat dit geen objectieve meting van kwaliteit is, maar een verzameling van persoonlijke favorieten. The New York Times heeft de stemmen van honderden professionals gebundeld, wat resulteert in een lijst die zowel verrassend als informatief is. Het is een uitnodiging om nieuwe series te ontdekken en de discussie over wat een 'beste' serie maakt, aan te gaan.
