The New York Times przeprowadził szeroko zakrojone badanie, ankietując ponad 500 twórców – aktorów, scenarzystów, showrunnerów i producentów. Każdy z nich miał możliwość wskazania do dziesięciu najlepszych seriali, które miały swoją premierę po 1 stycznia 2000 roku. Na podstawie zebranych głosów stworzono kompleksowy ranking, w którym pierwsze miejsce zajął serial „Breaking Bad”. Poniżej prezentujemy pełną listę stu tytułów, a na końcu dodajemy nasze krótkie podsumowanie.
Na szczycie listy znalazł się „Breaking Bad” (2008–2013), opowiadający historię nauczyciela chemii, który staje się potentatem na rynku metamfetaminy. Drugie miejsce przypadło „The Wire” (2002–2008), ukazującemu Baltimore z wielu perspektyw – policji, gangów i władzy. Trzecią pozycję zajęli „Mad Men” (2007–2015), serial o świecie reklamy lat 60., pełen stylowych kostiumów i egzystencjalnych rozterek. Kolejne miejsca zajęły „Sukcesja” (2018–2023) – historia dysfunkcyjnej, bogatej rodziny, „Fleabag” (2016–2019) z charyzmatyczną bohaterką mówiącą wprost do kamery, oraz epicka saga „Gra o tron” (2011–2019) o władzy, smokach i zdradzie.
W pierwszej dziesiątce znaleźli się również: satyryczna „Veep” (2012–2019), ukazująca kulisy polityki z czarnym humorem; „Rockefeller Plaza 30” (2006–2013) z genialną Tiną Fey w roli producentki show; „Pohamuj entuzjazm” (2000–2024), gdzie Larry David gra samego siebie, irytując wszystkich wokół; oraz „Atlanta” (2016–2022), surrealistyczna komedia o świecie rapu i amerykańskim Południu.
Dalsze miejsca w rankingu obejmują takie produkcje jak „The Office” (USA, 2005–2013), dokumentalny serial o pracy biurowej, który stał się kultowy; „Arrested Development” (2003–2019), opowieść o dysfunkcyjnej, bogatej rodzinie; „Dziewczyny” (2012–2017), śledzące losy młodych kobiet w Nowym Jorku; „Friday Night Lights” (2006–2011), łączące historie o szkolnej drużynie futbolowej z głębokimi, ludzkimi opowieściami; oraz „Sześć stóp pod ziemią” (2001–2005), eksplorujące tematykę śmierci i żałoby przez pryzmat branży pogrzebowej.
Wśród wyróżnionych seriali znalazła się również brytyjska wersja „The Office” (2001–2003), uważana za bardziej surową od amerykańskiego pierwowzoru. Nie zabrakło „The Americans” (2013–2018), historii o radzieckich szpiegach działających w USA, ani poruszającego „I May Destroy You” (2020), które mierzy się z traumą i zgodą. Kolejne pozycje zajęły „Czarnobyl” (2019), wstrząsająca opowieść o katastrofie, oraz „The Crown” (2016–2023), ukazujące brytyjską rodzinę królewską bez upiększeń.
Ranking obfituje w różnorodne gatunki i tematyki. Znajdziemy tu „Biały Lotos” (2021–), satyrę na luksusowe wakacje; „Lost – Zagubieni” (2004–2010), pełen tajemnic serial o rozbitkach na wyspie; „The Comeback” (2005–2014/2026), o aktorce próbującej wrócić do show-biznesu; oraz surowy western „Deadwood” (2004–2006). Nie zabrakło również „Pozostawionych” (2014–2017), analizujących losy osób znikających bez śladu, ani antologii „Black Mirror” (2011–), badającej mroczne strony technologii.
Wśród dalszych pozycji znalazły się „Better Call Saul” (2015–2022), prequel „Breaking Bad”; „Kompania braci” (2001), epicka opowieść o żołnierzach podczas II wojny światowej; „Key & Peele” (2012–2015), błyskotliwy sketch show poruszający tematy rasowe; oraz „Rozdzielenie” (2022–), intrygujący serial o pracy i życiu prywatnym. Warto wspomnieć także o „The Survivor” (2000–), reality show, które zrewolucjonizowało telewizję, oraz „Andor” (2022–), uznawanym za najbardziej dojrzały serial ze świata Gwiezdnych Wojen.
Lista kontynuuje się z takimi tytułami jak „Enlightened” (2011–2013) z Laurą Dern, „Schitt’s Creek” (2015–2020), opowiadającym o bogatej rodzinie tracącej majątek, oraz pierwszym sezonem „Detektywa” (2014), który zachwycił mroczną atmosferą i filozoficznymi wątkami. Kolejne miejsca zajęły „New Amsterdam” (2025–), nowa medyczna drama, oraz „Battlestar Galactica” (2003–2009), uznawany za udany reboot klasyka.
Wśród kolejnych pozycji znalazły się „Homeland” (2011–2020), trzymający w napięciu thriller szpiegowski; „Watchmen” (2019), kontynuacja kultowego komiksu; „Big Mouth” (2024), surowy dramat o dojrzewaniu; „Louie” (2010–2015), z Louisem C.K. w roli głównej; oraz „Hacks” (2021–), o relacji między stand-uperką a jej agentem. Nie mogło zabraknąć „Peaky Blinders” (2013–2022), serialu o gangsterskiej rodzinie z Birmingham, ani „BoJack Horseman” (2014–2020), animowanej tragedii o depresji i sławie.
Ranking obejmuje również „Happy Valley” (2014–2023), brytyjski kryminał z silną policjantką w roli głównej; „Broad City” (2014–2019), komedię o dwóch przyjaciółkach w Nowym Jorku; „Twin Peaks: The Return” (2017), surrealistyczny powrót Davida Lyncha; oraz „House of Cards” (2013–2018), śledzący drogę Franka Underwooda do władzy. Wśród innych tytułów pojawiają się „Normalni ludzie” (2020), opowieść o miłości i klasie społecznej; „Parks and Recreation” (2009–2015), optymistyczna komedia o pracy w urzędzie; oraz „The Good Place” (2016–2020), łączące filozofię z życiem pozagrobowym.
Kolejne pozycje to „Downton Abbey” (2010–2015), ukazujące życie angielskiej arystokracji; „Stranger Things” (2016–2025), nostalgiczna opowieść o dzieciach i potworach; „Biuro” (2015–2020), francuski serial szpiegowski; oraz „Insecure” (2016–2021), o życiu, przyjaźni i tożsamości. Warto zwrócić uwagę na „Nathan For You” (2013–2017), najbardziej absurdalną pomoc biznesową w historii telewizji, oraz „I Think You Should Leave with Tim Robinson” (2019–), pełen surrealistycznych skeczy.
W zestawieniu znalazły się również „Chappelle’s Show” (2003–2006), legendarne skecze Dave’a Chappelle’a; „PEN15” (2019–2021), gdzie dorosłe aktorki grają siedmioklasistki; „Peep Show” (2003–2015), brytyjska komedia o dwóch nieudacznikach; oraz „RuPaul’s Drag Race” (2009–), czołowe widowisko drag queen. Dalej mamy „Slow Horses” (2022–), o brytyjskich szpiegach-nieudacznikach; „The Thick of It” (2005–2012), najostrzejszą brytyjską satyrę polityczną; oraz „Parts Unknown” (2013–2018), podróżniczy program Anthony’ego Bourdaina.
Wśród kolejnych pozycji: „Mare of Easttown” (2021), z Kate Winslet w roli policjantki; „The Rehearsal” (2022–), gdzie Nathan Fielder doprowadza rzeczywistość do absurdu; „The Handmaid’s Tale” (2017–2025), antyutopia, która stała się zbyt realna; oraz „Ozark” (2017–2022), historia rodziny piorącej pieniądze. Nie zabrakło „No Reservations” (2005–2012), wcześniejszych podróży Anthony’ego Bourdaina, ani „The Shield” (2002–2008), ukazującego mroczne strony policji.
W rankingu pojawiła się także „Beef” (2023), historia eskalującej wojny drogowej; „Squid Game” (2021–), koreański hit o śmiertelnych grach; „Barry” (2018–2023), o płatnym zabójcy chcącym zostać aktorem; „The Bear” (2022–), opowieść o kuchni, chaosie i rodzinnej traumie; oraz „Ted Lasso” (2020–), podnoszący na duchu serial o trenerze.
Kolejne pozycje to „Somebody Somewhere” (2022–), ciepła komedia o małych radościach życia; „Modern Family” (2009–2020), serial o dysfunkcyjnej rodzinie; „It’s Always Sunny in Philadelphia” (2005–), o najbardziej toksycznej grupie przyjaciół; oraz „The Good Wife” (2009–2016), o prawniczce wracającej do pracy po skandalu męża.
W zestawieniu znalazły się również „How to with John Wilson” (2020–), dokumentalne spacery po Nowym Jorku; „The Queen’s Gambit” (2020), historia geniusza szachowego; „Better Things” (2016–2022), o aktorce i jej trudnych dzieciach; „Justified” (2010–2015), o szeryfie w nowoczesnym Kentucky; oraz „Planet Earth” (2006–), zachwycający serial przyrodniczy.
W dalszej części rankingu widzimy „The Great British Bake Off” (2010–), najprzyjemniejszy konkurs kulinarny; „Shōgun” (2024), epicką dramę samurajską; „Reservation Dogs” (2021–2023), o nastolatkach w rezerwacie Indian; „Dexter” (2006–2013), o seryjnym mordercy eliminującym złych ludzi; oraz „The Deer” (2024), oparty na faktach dramat o prześladowaniu.
Wśród ostatnich pozycji znalazły się „Eastbound & Down” (2009–2013), z Dannym McBride’em w roli upadłego baseballisty; „Catastrophe” (2015–2019), brytyjska komedia romantyczna; „The Night Of” (2016), o wieczorze, który zmienia życie; „Station Eleven” (2021–2022), postapokaliptyczna opowieść o sile sztuki; oraz „The Diplomat” (2023–), z Keri Russell w roli ambasador USA.
Zestawienie zamykają „Dr House” (2004–2012), serial o genialnym diagności i mizantropie; „Halt and Catch Fire” (2014–2017), historia o rewolucji komputerowej; „Community” (2009–2015), inteligentna parodia sitcomów; „The OA” (2016–2019), mistyczna opowieść o powrocie i wierze; „Gilmore Girls” (2000–2007), o matce i córce mówiących w zawrotnym tempie; oraz „Scandal” (2012–2018), gdzie Olivia Pope rozwiązuje problemy Waszyngtonu.
Lista ta jest niezwykle zróżnicowana, obejmując ciężkie dramaty, absurdalne komedie, reality show i animacje. Cieszy fakt, że niektóre z tych seriali, jak „The Good Wife”, „Gilmore Girls”, „Ted Lasso”, czy „Enlightened”, pojawiły się również w naszych własnych rankingach. Jednakże, jeśli chodzi o konkretne miejsca, moglibyśmy się spierać. Na przykład, umieszczenie „The Queen’s Gambit” na 81. pozycji wydaje się zbyt niskie, biorąc pod uwagę jego uznanie krytyków i liczne nagrody. Jego miejsce w pierwszej dwudziestce byłoby bardziej uzasadnione. Jednakże, ponieważ ranking stworzyli głównie ludzie z branży, ich osobiste gusta i sympatie zawodowe odegrały znaczącą rolę.
W rezultacie lista jest bardzo eklektyczna – obok siebie znajdują się poważne dramaty, seriale szpiegowskie, sitcomy, reality show, projekty dokumentalne, a nawet programy kulinarne. Dlatego też nie należy traktować kolejności miejsc jako absolutnej prawdy. Zgadzamy się jednak z obecnością w rankingu takich arcydzieł jak „Homeland” (miejsce 38.), „Gra o tron” (miejsce 6.), „Lost – Zagubieni” (miejsce 22.), „Black Mirror” (miejsce 26.) i oczywiście „Breaking Bad”, które zajęło pierwsze miejsce. Cała pierwsza dziesiątka to rzeczywiście mocne i ważne seriale, choć nie wszystkie umieścilibyśmy akurat w top 10. Ogólnie rzecz biorąc, wiele projektów z tego rankingu w pełni zasługuje na swoje miejsce.
Należy jednak pamiętać o sposobie tworzenia tego rankingu. Nie jest to matematyczna tabela jakości ani jednomyślna decyzja redakcji. The New York Times zebrał opinie setek przedstawicieli branży, z których każdy wskazał swoich faworytów. Dlatego też ostateczna lista jest nieuniknienie nieco chaotyczna – jeden głosował na serial z dzieciństwa, inny na projekt kolegów, a jeszcze inny na to, co wywarło na niego największy wpływ.
Dlatego też tę setkę warto traktować nie jako ostateczną odpowiedź na pytanie „jaki serial jest najlepszy?”, ale jako ogromną, zbiorową listę rekomendacji.
