Op de Parijse catwalk ademt de nieuwe mannencollectie van Saint Laurent de archiefenergie van de jaren tachtig: in bijna elk kledingstuk is de schouderlijn nadrukkelijk aanwezig, variërend van jasjes tot nauwsluitend tricot. Ontwerper Anthony Vaccarello reanimeert dit detail niet alleen, hij maakt er de kern van het silhouet van. Van bescheiden volumes tot bijna karikaturale vormen – elke variant voelt als een bewuste keuze. Zelfs in mouwloze ontwerpen blijft de schouder het centrale element.
Sinds 2016 verweeft Vaccarello consequent de power-dressing-esthetiek van de jaren tachtig met Saint Laurent, waarbij hij zich laat inspireren door de film 'The Hunger' (regie Tony Scott, 1983) met Catherine Deneuve en David Bowie, waarin glamoureuze strengheid de belangrijkste stijlvorm is. De schoudervullingen in zijn collecties zijn geen uiting van nostalgie, maar een eigentijds antwoord op het minimalisme en de oversized trends van de jaren 2010. Krachtige schouders keren terug als een symbool van zelfvertrouwen.
In elke collectie verfijnt Vaccarello de vormentaal van het modehuis door de ingeslagen koers verder uit te diepen. Tijdens de show in Parijs verschoof het accent naar details in plaats van decoratieve ruis: zowel de casting als de styling benadrukten specifiek de schouderlijn, waarbij de modellen zo bewogen dat het silhouet maximaal tot zijn recht kwam. Dit bevestigt dat Saint Laurent deze lijn vasthoudt als essentieel onderdeel van het merk-DNA. Voor de creatief directeur, die het huis inmiddels tien jaar leidt, zijn dergelijke consistente collecties dé manier om een herkenbaar handschrift te vestigen in de competitieve wereld van de mannenmode.
De culturele context versterkt de betekenis van deze trend: in een tijd van vervagende grenzen tussen kracht en kwetsbaarheid biedt kleding een snelle manier om zelfverzekerdheid en controle uit te stralen. Dit vereist geen uren in de sportschool – een goed gesneden colbert volstaat. Een man in een jasje met brede schouders oogt beheerst en klaar voor actie. De houding verbetert en de blik van de omgeving richt zich op een andere manier op de drager.
Dit is bijzonder relevant voor een generatie die is opgegroeid met een nonchalante esthetiek, maar nu in kleding een instrument zoekt voor zelfexpressie en onderscheidend vermogen. De tijd zal leren hoe ver dit motief zich buiten de catwalk zal verspreiden en welke rol het gaat spelen in de dagelijkse garderobe en de collecties van andere modehuizen.
