In juli 2026 zette de regering een opmerkelijke stap. President Trump droeg het ministerie van Defensie en de inlichtingendiensten op om geheimhoudingsovereenkomsten op te heffen voor voormalige en huidige medewerkers die beschikken over informatie over ongeïdentificeerde anomale fenomenen. Op 31 juli ondertekende Aaron Lucas, de plaatsvervangend directeur van de nationale inlichtingendiensten, een memorandum dat dit besluit bekrachtigde. Volgens het document staan NDA's, ambtseed en eerdere verplichtingen de overdracht van informatie aan bevoegde vertegenwoordigers van AARO of de PURSUE-taskforce niet langer in de weg. Instanties kregen 30 dagen de tijd om verantwoordelijke personen aan te stellen en medewerkers hiervan op de hoogte te brengen. Het leek alsof de barrière was weggenomen.
Begin augustus werd echter al duidelijk: dit is niet genoeg. Documentairemaker James Fox deed samen met journaliste Leslie Kean en voormalig inlichtingenofficier David Grusch een directe oproep. In een korte video, ondersteund door Submersive Media en 42west, verzochten zij de president om een uitvoeringsbesluit uit te vaardigen dat immuniteit zou bieden voor de rechtmatige openbare onthulling van basisfeiten, zonder de nationale veiligheid in gevaar te brengen. De boodschap was eenvoudig: het Lucas-memorandum opent de deur alleen binnen het systeem, naar de officiële kanalen. Openlijk spreken, voor camera's of tijdens hoorzittingen, blijft risicovol.
Voormalig ambtenaar Luis Elizondo heeft direct bevestigd: het memorandum heeft zijn verbod om met het grote publiek te communiceren niet opgeheven. Geheimhoudingsplichten blijven van kracht buiten AARO en PURSUE. Er blijven vragen over bedrijfsovereenkomsten van particuliere aannemers en specifieke speciale toegangsprogramma's. Dit is precies waarom de nieuwe oproep harder klinkt dan de vorige. Informanten zijn bereid details te verstrekken die kunnen worden geverifieerd, maar alleen als ze echte bescherming krijgen tegen juridische en carrièregerelateerde gevolgen.
De chronologie is hier veelzeggend. De persconferenties van juni op Capitol Hill, met deelname van de congresleden Burleson, Luna, Burchett en Moskowitz, eisten reeds immuniteit. Het memorandum van juli was een antwoord, zij het een gedeeltelijk antwoord. De video van augustus markeert de volgende fase: van interne briefings naar een open gesprek. De auteurs benadrukken dat het niet gaat om een ongecontroleerd lek, maar om feiten die de samenleving het recht heeft te kennen.
Zolang er geen uitvoeringsbesluit is, blijft de situatie in het ongewisse. Het Lucas-memorandum is een reële vooruitgang. Maar voor degenen die jarenlang uit voorzichtigheid hebben gezwegen, is dit nog steeds onvoldoende. Ze wachten niet alleen op de mogelijkheid om aan hun superieuren te rapporteren, maar op het recht om publiekelijk te zeggen: dit is wat we hebben gezien, dit is wat we weten. En het beslissende woord is wederom aan de president.
