Eind augustus 2026 vond in het oosten van Turkije, in de provincie Ağrı, ongeveer 30 kilometer ten zuiden van de top van de Ararat, een gebeurtenis plaats waar tientallen jaren op was gewacht. Het team van Noah’s Ark Scans, onder leiding van Andrew Jones, startte voor het eerst een boorinstallatie op de beroemde Durupınar-formatie — een langgerekte heuvel van ongeveer 157 meter lang, die vanuit vogelperspectief opvallend veel lijkt op de contouren van een groot schip.
Deze formatie is bekend sinds eind jaren 1940. Na hevige regenval en aardbevingen kwamen de contouren tevoorschijn uit modder en stenen. De Turkse officier İlhan Durupınar legde de formatie in 1959 vast op luchtfoto’s, en sindsdien laat de plek zowel onderzoekers als pelgrims niet onberoerd. De afmetingen liggen verrassend dicht bij die in het boek Genesis: ongeveer driehonderd el. Lokale tradities verbinden de omgeving met de plek waar de ark volgens de overlevering tot stilstand kwam.
De jaren gingen voorbij, maar de vragen bleven. Veel deskundigen beschouwden de heuvel als een gewone geologische formatie — het resultaat van natuurlijke processen. Anderen zagen er een mogelijk spoor van een oud bouwwerk in. Tot voor kort waren de discussies vooral gebaseerd op het uiterlijk en oppervlaktewaarnemingen.
In 2026 veranderde de aanpak. Het team kreeg officiële toestemming van de Turkse autoriteiten en startte een uitgebreid programma. Eerst — gedetailleerde kartering met drones uitgerust met lidar. Daarna — grondradar, elektrische tomografie en het gespecialiseerde BakhtarRadar-systeem, toegepast door Dr. Khosrow Bakhtar, een wetenschapper met jarenlange ervaring in defensieprojecten. De scans toonden ondergrondse anomalieën: gelaagdheid, lineaire structuren, zones waar geen duidelijke homogene rotsmassa is. In bodemmonsters van binnenuit de formatie werd een verhoogd organisch gehalte vastgesteld vergeleken met de omliggende gebieden.
Maanden van voorbereidend werk — radarmetingen, elektrische weerstandsonderzoeken, het verzamelen van honderden bodemmonsters — leidden naar de volgende fase. In de laatste dagen van augustus kwam de boor eindelijk in actie. “Na maanden van scannen, ERT-metingen, kartering en monstername heeft het team de volgende grote stap gezet: boren,” meldden de onderzoekers. “Het was een lange weg, en het zien van de eerste draaiing van de boor was een bijzonder moment. Nu zullen we zien wat er naar boven komt.”
Het boren is gepland als niet-destructief — met behulp van technologie die het mogelijk maakt om continue kernen te extraheren en mogelijk smalle kanalen aan te leggen voor een speciale ondergrondse drone. Het doel is om directe fysieke gegevens te verkrijgen over wat er verborgen ligt onder de lagen aarde en steen. De resultaten zijn nog onbekend. Maar het feit dat het onderzoek is overgeschakeld van remote sensing naar directe penetratie in de diepte, verandert al de aard van de zoektocht.
De Durupınar-formatie blijft een raadsel. Officiële gegevens en voorlopige geofysische waarnemingen geven geen definitief antwoord. Ze tonen alleen dat er onder het oppervlak iets is dat zorgvuldig onderzoek vereist. Wat er precies uit de eerste boorgaten zal komen, zal de nabije toekomst uitwijzen. Ondertussen gaat op de hellingen van de Ararat het werk door, dat moderne wetenschap verbindt met een van de oudste en meest intrigerende verhalen van de mensheid.
