Internationale inspanningen om de Pacifische blauwvintonijn (Thunnus orientalis) te redden, hebben de eerste tastbare vruchten afgeworpen. Tijdens een recente bijeenkomst van de Inter-Amerikaanse Commissie voor Tropische Tonijn hebben landen afspraken gemaakt over een langetermijnstrategie voor de vangst, die zowel rekening houdt met het herstel van de populatie als met mogelijke risico's in de toekomst.
Nog tien jaar geleden was de omvang van deze soort gedaald tot een kritieke 2,6 % van het historische niveau als gevolg van overbevissing. Dankzij het herstelplan dat in 2017 werd aangenomen, is de situatie aanzienlijk verbeterd. Nu maakt de nieuwe strategie het mogelijk de quota enigszins te verhogen, maar verlaagt ze die automatisch bij de eerste tekenen van een teruggang.
Belangrijk is dat het besluit is genomen op basis van jarenlang onderzoek en rekening houdt met de invloed op het hele ecosysteem. De Commissie beheert de bestanden in het oostelijke deel van de Stille Oceaan, terwijl een gezamenlijke werkgroep met de Westelijke Pacifische Visserijcommissie de acties in het hele verspreidingsgebied van de soort coördineert.
Toch verliep niet alles vlekkeloos. De landen slaagden er niet in een meersoortenstrategie overeen te komen voor andere tonijnen — de grootoogtonijn, de geelvintonijn en de gestreepte tonijn. Deze soorten worden vaak samen gevangen, en het ontbreken van een eenduidig mechanisme voor beperkingen wanneer de omvang van een van hen afneemt, blijft een ernstige leemte.
Vertegenwoordigers van niet-gouvernementele organisaties merken op dat voorspelbare regels niet alleen belangrijk zijn voor de natuur, maar ook voor de markten. Zonder die regels neemt het vertrouwen in de duurzaamheid van de leveringen af, en kan de druk op de bestanden opnieuw toenemen.
Bovendien kwamen tijdens de bijeenkomst kwesties van transparantie en de bestrijding van illegale visserij aan de orde. Voorstellen om het toezicht te versterken en de controle op reders te verscherpen, kregen vooralsnog geen steun, hoewel de noodzaak van dergelijke maatregelen duidelijk is.
Het succes met de blauwvintonijn toont aan dat gezamenlijke inspanningen van staten de situatie ten goede kunnen keren, als men zich baseert op wetenschap en vooraf mechanismen voor bijsturing inbouwt. Voor andere tonijnsoorten blijft een dergelijke overeenkomst voorlopig toekomstmuziek.
Coördinatie tussen regionale organisaties voor visserijbeheer blijft de sleutel tot het behoud van de mariene rijkdommen op de lange termijn.
