In een wereld waarin een startup die nog maar anderhalf jaar geleden is opgericht, een waardering van 40 miljard dollar bespreekt, houden de financiën op louter een maatstaf voor winst te zijn — ze worden een weddenschap op de zeldzaamheid van talent en rekenkracht.
De voormalige technisch directeur van OpenAI, Mira Murati, richtte Thinking Machines Lab op aan het begin van 2025. Al in juli van datzelfde jaar haalde het bedrijf 2 miljard dollar aan seedfinanciering op bij een waardering van 12 miljard. Nu, volgens The Information, worden er onderhandelingen gevoerd over een ronde van 5–6 miljard dollar bij een pre-investeringswaardering van ten minste 40 miljard. Accel zou volgens berichten de deal kunnen leiden, en Nvidia zou ongeveer 2,5 miljard kunnen investeren.
Traditionele maatstaven werken hier niet. De omzet van het bedrijf wordt geschat op een bereik van 100 miljoen tot enkele honderden miljoenen dollars op jaarbasis — een indrukwekkend cijfer voor zo'n jonge speler, maar duidelijk onvoldoende om een miljardenwaardering volgens gewone multiplikatoren te rechtvaardigen. Investeerders betalen in de eerste plaats voor toegang tot eliteonderzoekers, gegarandeerde gigawatt aan rekenkracht van Nvidia en de strategie om open modellen te customizen via het Tinker-platform en het nieuwe model Inkling.
Achter deze race schuilt niet louter technologisch optimisme. Het geld weerspiegelt hier een nieuwe logica: in een tijdperk waarin het bouwen van geavanceerde modellen infrastructuur op industriële schaal vereist, krijgen degenen die als eersten de toegang tot chips en talent veiligstellen, een voorsprong die later moeilijk in te halen is. Dat doet denken aan hoe oliebedrijven ooit concessies voor olievelden opkochten lang voordat ze begonnen te pompen. Het risico is duidelijk — het vertrek van sleutelmedewerkers heeft zich al voorgedaan, en de afhankelijkheid van één leverancier van apparatuur creëert kwetsbaarheden.
Voor de gewone investeerder of iemand die nadenkt over zijn persoonlijke financiën is het verhaal van Murati en Thinking Machines een les over hoe reputatie en controle over schaarse hulpbronnen potentieel in kapitaal omzetten. Een weddenschap op AI lijkt vandaag op een investering in zeldzame grond: de prijs stijgt niet door huidige dividenden, maar door het vooruitzicht deel uit te maken van de infrastructuur van de toekomst. De vraag is alleen of het bedrijf genoeg tijd heeft om die infrastructuur om te zetten in een duurzame geldstroom.
Uiteindelijk tonen zulke waarderingen aan dat geld in de moderne economie steeds vaker niet stemt voor een kant-en-klaar product, maar voor het recht om deel te nemen aan een race waarin de verliezers zonder toegang tot de belangrijkste activa achterblijven.
