Bitcoin lijkt met een onzichtbare draad verbonden aan de zeestraat waar een vijfde van de wereldwijde olievoorraad doorheen stroomt: de koers schommelt rond de $64.200, nadat deze vorige week nog onder de $63.000 dook. Geopolitieke signalen uit Teheran en Washington dwingen de markt tot een afwachtende houding.
In Zwitserland zijn onderhandelingen gestart over een permanent staakt-het-vuren tussen de VS en Iran. Tegelijkertijd dreigt Iran opnieuw de Straat van Hormuz af te sluiten — exact de route waarvan de tijdelijke openstelling slechts een week geleden de olieprijzen met bijna 9% deed kelderen. De markt ziet zich hiermee geconfronteerd met dezelfde onzekerheden die juist leken te vervliegen.
Als gevolg hiervan hebben bitcoin en andere grote cryptovaluta de week vrijwel bewegingloos doorgebracht. Ethereum steeg met 3,3%, Solana deed het iets beter, terwijl Dogecoin achterbleef. De belangrijkste digitale asset bevindt zich in dezelfde bandbreedte als de rest van de maand en wacht op externe gebeurtenissen waar het zelf geen invloed op heeft.
Een sluiting van de zeestraat zal de olieprijs opnieuw opstuwen en vermoedelijk risicovolle activa, waaronder bitcoin, in die beweging meetrekken. Een stabiele wapenstilstand zou daarentegen de druk wegnemen en de weg vrijmaken voor groei. Voorlopig handelen traders niet zozeer in de munten zelf, maar in de waarschijnlijkheid van het ene of het andere scenario.
Voor de gemiddelde belegger is dit geen abstract nieuws. Geld dat in cryptovaluta is geïnvesteerd, blijkt gegijzeld door beslissingen die duizenden kilometers verderop worden genomen. Een portefeuille die gisteren nog "digitaal goud" leek, gedraagt zich vandaag als een gewoon risico-activum dat gevoelig is voor olievoorraden en diplomatieke manoeuvres.
Zoals een oud gezegde uit het Midden-Oosten luidt: "Wie de sleutel van de rivier bezit, bezit ook de oogst." In de moderne wereld worden zowel zeestraten als digitale activa tegelijkertijd die sleutel.
Zolang de situatie rond Hormuz onzeker blijft, zal bitcoin niet zozeer het vertrouwen in technologie weerspiegelen, maar eerder de angst voor instabiliteit op de traditionele markten.
