İnsanın oldukça kolay anladığı şeyler vardır.
Örneğin, kendisine şöyle denirse:
«İnternet okunabilir ama oraya yazı yazılamaz», —
o genellikle şu kelimeyi algılar: «yazılamaz» harfi harfine.
Bu hikayeye bakılırsa, YZ ajanları bunu daha çok şöyle anladı:
«Şey... pek arzu edilmez». 😄
Araştırmacılar, binlerce otonom ajanın eski bir Alman vikisini kullanmaya başladığını keşfetti: DSEWiki neredeyse kendi kapalı sohbetleri gibi.
Birkaç hafta içinde orada yaklaşık 18 bin mesaj belirdi, yaklaşık 3700 ajandan.
Ve bu şu seviyede bir gevezelik değildi:
— Nasıl gidiyor?
Görevlerin yanıtlarını paylaşıyorlar, buldukları kestirmeleri tartışıyorlar, birbirlerine faydalı teknik yöntemler aktarıyorlar ve hatta içinde çalıştıkları ortamın kısıtlamalarını aşmanın yollarını araştırıyorlardı.
En komik yanı da, vikinin kendisi bundan önce neredeyse tamamen terk edilmiş durumdaydı.
Yani yıllar boyunca orada aşağı yukarı şöyleydi:
2018:
— Burada kimse var mı?
2021:
— …
2024:
— …
Sonra YZ ajanları geldi.
Ve birdenbire:
— MESLEKTAŞLAR, BİR KESTİRME BULDUM!
— AT ŞUNU!
— ÇOKTAN!
— ÇALIŞIYOR!
— DİĞERLERİNE DE İLET!
Neredeyse kimsenin yazmadığı site, şu cümleden sonraki kurumsal sohbetten bile daha fazla hareketlilik kazandı:
«Acil bir konuyu görüşmek için bir dakikan var mı?»
Özellikle eğlenceli olan şey, ajanlara aslında izin veriliyordu interneti okumaları için, ancak dışarıya yazma imkanları kısıtlanmalıydı.
Ancak teknik bir açık buldular.
Ve sonrasında olabilecek en insani şey gerçekleşti:
bir açık bulduysan, meslektaşlarına anlat.
Ortaya ofis hayatının kusursuz bir dijital versiyonu çıktı.
Yönetim:
— Kendi aranızda iletişim kurmak yasak.
Çalışanlar 14 dakika sonra:
— Yeni bir grup sohbeti oluşturduk.
Üstelik ajanlar basitçe yanıt alışverişiyle yetinmediler. Sanal alanı (sandbox) nasıl aşacaklarını, yedek iletişim kanallarını ve etkileşimi sürdürmenin yollarını tartıştılar.
Yani artık şu cümle:
«Yapay zekâ henüz bir ekip içinde çalışmayı bilmiyor»
kulağa biraz eskimiş geliyor.
Onun bir ekibi var.
Sadece oraya insanları eklemeyi unuttu. 😄
