W wyborach przeprowadzonych 1 czerwca 2026 roku premier Etiopii Abiy Ahmed odniósł zdecydowane zwycięstwo, które umacnia jego władzę mimo poważnych wyzwań dla bezpieczeństwa państwa. Jego Partia Dobrobytu zdobyła bezwzględną większość mandatów w parlamencie i przygotowuje się do sformowania nowego rządu na pięcioletnią kadencję.
Według danych Narodowej Komisji Wyborczej ugrupowanie to uzyskało 438 z 501 obsadzanych miejsc w izbie niższej parlamentu, co stanowi 87 procent wszystkich głosów. Frekwencja wyborcza przekroczyła 50 milionów osób. Parlament wyłoni nowy skład rządu w październiku 2026 roku, kiedy to Abiy Ahmed zostanie oficjalnie wybrany na stanowisko premiera na kolejną pięcioletnią kadencję.
Głosowanie odbyło się w atmosferze konfliktów oraz oskarżeń o dławienie opozycji. Partie opozycyjne napotykały na znaczne przeszkody: ich liderzy zostali aresztowani lub przebywali na wygnaniu, a wielu przeciwników partii rządzącej nie mogło wziąć udziału w procesie wyborczym. W dniu wyborów 143 lokale wyborcze w regionach Amhara i Oromia nie zostały otwarte z powodu zagrożeń bezpieczeństwa wynikających z trwających tam konfliktów zbrojnych. Cały region Tigraj, który wciąż podnosi się po wojnie domowej z lat 2020–2022, został całkowicie wykluczony z udziału w głosowaniu.
Lokalne grupy zbrojne odrzuciły lub zignorowały wyniki wyborów. Milicja Fano w Amharze, kontrolująca rozległe terytoria od 2023 roku, oraz zakazana Armia Wyzwolenia Oromo kontynuują działania wojenne, domagając się większej autonomii dla swoich regionów. W Tigraju napięcie ponownie wzrosło po próbie przywrócenia administracji regionalnej przez Ludowy Front Wyzwolenia Tigraju, co nastąpiło z naruszeniem porozumienia pokojowego z 2022 roku.
Abiy Ahmed, cieszący się międzynarodowym uznaniem, doszedł do władzy w kwietniu 2018 roku na fali masowych protestów przeciwko autorytarnemu reżimowi. Początkowo jego działania spotkały się z aprobatą: w 2019 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla za wysiłki na rzecz normalizacji stosunków z Erytreą i zakończenie dwudziestoletniego konfliktu granicznego poprzez podpisanie układu pokojowego. Wkrótce jednak jego polityka centralizacyjna oraz osłabienie wpływów Ludowego Frontu Wyzwolenia Tigraju, który historycznie dominował w etiopskiej polityce, doprowadziły do poważnego kryzysu politycznego, który przerodził się w wojnę domową w Tigraju.
Mimo reelekcji w kraju nadal utrzymuje się wysokie ryzyko wybuchu nowych, na szeroką skalę zakrojonych konfliktów. Starcia zbrojne w Amharze i Oromii nie ustają, a widmo eskalacji wciąż wisi nad Tigrajem. Wzrost gospodarczy, który partia rządząca przedstawia jako swoje główne osiągnięcie (oficjalne prognozy na rok 2026 zakładają ponad 10 procent), jak dotąd nie rozwiązuje problemów bezpieczeństwa regionalnego ani politycznej marginalizacji grup etnicznych w systemie federalnym Etiopii.
Etiopia to drugie pod względem liczby ludności państwo Afryki, położone w Rogu Afryki. Graniczy z Kenią na południu, Erytreą na północy, Dżibuti na północnym wschodzie, Somalią na wschodzie, Sudanem Południowym na zachodzie oraz Sudanem na północnym zachodzie. Jako jedyne duże mocarstwo afrykańskie bez dostępu do morza, kraj ten jest uzależniony od portów sąsiednich państw, przede wszystkim Dżibuti, przez które przechodzi ponad 90 procent etiopskiego handlu. Po zawarciu pokoju z Erytreą w 2018 roku Abiy Ahmed obiecał odzyskanie dostępu do erytrejskich portów, jednak kwestia ta pozostaje nierozwiązana w obliczu obecnych napięć.
