Andy Burnham oficjalnie został premierem Wielkiej Brytanii. Podczas ceremonii w Pałacu Buckingham król Karol III powierzył mu misję utworzenia rządu, kończąc tym samym przekazanie władzy po rezygnacji Keira Starmera w czerwcu 2026 roku.
Przekazanie władzy było szybkie i ceremonialne. Starmer, który sprawował urząd krócej niż dwa lata, wygłosił oświadczenie przed swoją rezydencją przy Downing Street 10, w którym stwierdził, że jego praca została wykonana. Następnie udał się do Pałacu Buckingham, gdzie oficjalnie złożył rezygnację królowi. Wkrótce potem król przyjął Burnhama i zaproponował mu objęcie przywództwa w rządzie.
Nominacja Burnhama nastąpiła bez wyborów powszechnych – Partia Pracy utrzymała większość parlamentarną po zwycięstwach w wyborach w 2024 roku, co pozwoliło nowemu liderowi partii automatycznie objąć stanowisko premiera. Burnham został wybrany na lidera Partii Pracy 17 lipca 2026 roku bez konkurencji, uzyskując poparcie 369 z 403 posłów Partii Pracy.
Nowy premier udał się pod adres Downing Street 10, aby wygłosić przemówienie do narodu. W swojej mowie Burnham obiecał skupić się na budownictwie mieszkaniowym i przekazaniu uprawnień na szczebel lokalny. Te priorytety odzwierciedlają jego długoterminowy nacisk na rozwój regionalny – za sukcesy w zarządzaniu Wielkim Manchesterem nazywany jest „Królem Północy”.
Nominacja Burnhama zakończyła okres bezprecedensowej niestabilności na stanowisku premiera. W ciągu ostatnich dziesięciu lat stanowisko to zajmowało siedmiu polityków: David Cameron (2010–2016), Theresa May (2016–2019), Boris Johnson (2019–2022), Liz Truss (2022, 49 dni), Rishi Sunak (2022–2024), Keir Starmer (2024–2026), a teraz Andy Burnham. Szybka rotacja premierów odzwierciedla głęboki kryzys polityczny, spowodowany nieudanymi dla Partii Pracy wyborami lokalnymi w maju 2026 roku, kiedy to partia straciła prawie 1500 mandatów.
Starmer w swoim pożegnalnym wystąpieniu podziękował rodzinie i współpracownikom, stwierdzając, że pozostawia kraj w silniejszej pozycji niż dwa lata temu, i wyraził pełne wsparcie dla swojego następcy. Dymisji Starmera poprzedziły jednak rezygnacje kilku kluczowych ministrów, w tym ministra zdrowia Wesa Streetinga, którzy stracili zaufanie do jego przywództwa.
Burnham, 56-letni polityk z bogatym doświadczeniem – pełnił funkcje w rządzie Gordona Browna i przez dziewięć lat kierował Wielkim Manchesterem – stanie przed licznymi wyzwaniami. Będzie musiał skompletować gabinet w obliczu trudności gospodarczych i rosnącej popularności prawicowej populistycznej partii Reform UK Nigela Farage'a, która aspiruje do miana najbardziej wpływowej siły politycznej w kraju.
Najbliższe dni pokażą, czy nowy lider zdoła ustabilizować sytuację i przywrócić zaufanie wyborców do rządu.
