Bij de verkiezingen van 1 juni 2026 heeft de Ethiopische premier Abiy Ahmed een klinkende overwinning geboekt, waarmee hij zijn machtspositie verstevigt ondanks de ernstige veiligheidsproblemen in het land. Zijn Welvaartspartij heeft een absolute meerderheid in het parlement behaald en maakt zich op voor een nieuwe regeerperiode van vijf jaar.
Volgens gegevens van de Nationale Kiescommissie heeft de partij 438 van de 501 betwiste zetels in het Lagerhuis gewonnen, wat neerkomt op 87 procent van de stemmen. De opkomst onder de kiezers bedroeg meer dan 50 miljoen mensen. Het parlement zal in oktober 2026 de nieuwe regeringsploeg samenstellen, wanneer Abiy Ahmed officieel wordt herkozen als premier voor een nieuwe termijn van vijf jaar.
De verkiezingen vonden plaats tegen een achtergrond van conflicten en beschuldigingen van het onderdrukken van andersdenkenden. Oppositiepartijen stuitten op aanzienlijke obstakels: hun leiders waren gearresteerd of leefden in ballingschap, en veel tegenstanders van de regeringspartij konden niet deelnemen aan het verkiezingsproces. Op de verkiezingsdag bleven 143 stembureaus in de regio's Amhara en Oromia gesloten vanwege veiligheidsproblemen door gewapende conflicten in deze gebieden. De gehele regio Tigray, die nog herstellende is van de burgeroorlog van 2020-2022, was volledig uitgesloten van deelname.
Lokale gewapende groeperingen hebben de verkiezingsuitslag verworpen of genegeerd. De Fano-militie in Amhara, die sinds 2023 uitgestrekte gebieden controleert, en het verboden Oromo Bevrijdingsleger zetten hun gewapende strijd voort voor meer autonomie in hun regio's. In Tigray liepen de spanningen opnieuw op nadat het Volksbevrijdingsfront van Tigray probeerde het regionale bestuur te herstellen, wat in strijd is met het vredesakkoord van 2022.
Abiy Ahmed, die internationale erkenning genoot, kwam in april 2018 aan de macht na massale protesten tegen het toenmalige autocratische bewind. Aanvankelijk werd zijn optreden geprezen: in 2019 ontving hij de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn inspanningen om de betrekkingen met Eritrea te normaliseren en een decennialang grensconflict te beëindigen. Zijn centralistische beleid en de afname van de invloed van het Volksbevrijdingsfront van Tigray, dat de Ethiopische politiek historisch domineerde, leidden echter al snel tot een ernstige politieke crisis die uitmondde in de burgeroorlog in Tigray.
Ondanks zijn herverkiezing blijft het risico op nieuwe grootschalige conflicten in het land zeer groot. De gewapende confrontaties in Amhara en Oromia houden aan, terwijl het risico op escalatie in Tigray aanwezig blijft. De economische groei, die door de regeringspartij als belangrijkste prestatie wordt gepresenteerd (met een officiële prognose van meer dan 10 procent voor 2026), biedt vooralsnog geen oplossing voor de regionale veiligheidsproblemen en de politieke marginalisering van etnische groepen binnen het federale systeem.
Ethiopië is het op één na volkrijkste land van Afrika en ligt in de Hoorn van Afrika. Het land grenst aan Kenia in het zuiden, Eritrea in het noorden, Djibouti in het noordoosten, Somalië in het oosten, Zuid-Soedan in het westen en Soedan in het noordwesten. Als de enige grote Afrikaanse mogendheid zonder toegang tot zee is het land afhankelijk van de havens van buurlanden, met name die van Djibouti, waar ruim 90 procent van de Ethiopische handel via verloopt. Na de vrede met Eritrea in 2018 beloofde Abiy Ahmed de toegang tot de Eritrese havens te herstellen, maar door de huidige spanningen blijft dit een onopgeloste kwestie.
