W połowie maja 2026 roku premier Kanady Mark Carney odbył w Brukseli szereg spotkań z przywódcami Unii Europejskiej, potwierdzając kurs na pogłębienie partnerstwa handlowego i politycznego. Kontakty te stanowiły bezpośrednią odpowiedź na zaostrzenie relacji z administracją Donalda Trumpa, którego polityka celna wywołała kroki odwetowe ze strony Ottawy.
W ostatnich tygodniach Kanada i UE uzgodniły rozszerzenie umowy CETA, zwiększając kwoty na dostawy kanadyjskich surowców energetycznych oraz produktów rolnych do Europy. Jednocześnie Ottawa zawiesiła negocjacje w sprawie nowych preferencji handlowych z Waszyngtonem, powołując się na niestabilność amerykańskiego stanowiska. Europejscy dyplomaci odnotowali gotowość Kanady do udziału we wspólnych inicjatywach obronnych UE, co wcześniej uważano za mało prawdopodobne.
Przyczyny strukturalne tej zmiany leżą w gwałtownym zwrocie w amerykańskiej polityce zagranicznej po powrocie Trumpa do władzy. Wprowadzenie w kwietniu 2026 roku ceł na kanadyjskie metale i samochody uderzyło w kluczowe sektory gospodarki kraju. Carney, który wcześniej stał na czele Banku Kanady oraz Banku Anglii, wykorzystał swoje doświadczenie do szybkiego przeorientowania się na rynek europejski, gdzie funkcjonują już stabilne mechanizmy współpracy.
Obecnie stanowiska stron przedstawiają się następująco: Kanada dąży do dywersyfikacji eksportu i uzyskania dostępu do europejskich funduszy na zieloną transformację, UE jest zainteresowana bezpiecznymi dostawami surowców z pominięciem niestabilnych szlaków, natomiast USA wciąż kładą nacisk na priorytet partnerstwa północnoamerykańskiego. Żadna ze stron nie zamyka jeszcze drzwi do dialogu, jednak realne działania Ottawy świadczą o długofalowej zmianie kierunku.
Analitycy zauważają, że obecne zbliżenie różni się od wcześniejszych prób z lat 2010. wyraźnym powiązaniem z konkretnymi decyzjami Trumpa oraz osobistym autorytetem Carneya w europejskich kręgach finansowych. W ciągu najbliższych sześciu tygodni kluczowym wskaźnikiem będzie podpisanie zaktualizowanego protokołu do CETA oraz ewentualny udział Kanady w czerwcowym szczycie obronnym UE.
Tym samym Kanada po raz pierwszy od dekad świadomie wybiera wektor europejski jako zabezpieczenie przed nieprzewidywalnością USA, a od trwałości tego wyboru zależeć będzie kształt przestrzeni północnoatlantyckiej w nadchodzących latach.
