16 listopada w Mumbaju firma Mahindra Last Mile Mobility i serwis Uber podpisały memorandum o porozumieniu. W ciągu najbliższych dwunastu miesięcy na indyjskie drogi ma wyjechać pięć tysięcy elektrycznych riksz Mahindra. Głównym zadaniem porozumienia jest uczynienie takiego pojazdu naprawdę dostępnym dla kierowców Ubera, przede wszystkim w regionach, gdzie transport elektryczny jak dotąd słabo się przyjął.
W Indiach elektryczne riksze, zwane tu „auto” lub e-rickshaw, od dawna stały się kręgosłupem transportu miejskiego. Wożą pasażerów i ładunki na krótkich dystansach, łączą przedmieścia z centrami i utrzymują tysiące rodzin. Według szacunków badań branżowych w 2025 roku elektryczne trójkołowce stanowiły około 61% całej sprzedaży pojazdów trójkołowych, a inny szacunek podaje około 53%. Liczby się różnią, ale tendencja jest jedna: elektryfikacja tego segmentu postępuje szybciej niż w przypadku samochodów osobowych i motocykli. Jednocześnie średnia krajowa ukrywa nierównomierność i właśnie w regionach opóźnionych nowy program będzie działał w pierwszej kolejności.
Mahindra Last Mile Mobility, należąca do grupy Mahindra & Mahindra, zapewniła już pracę ponad 400 tysiącom komercyjnych pojazdów elektrycznych, w tym modelom Treo i Zor Grand. Sami pracownicy firmy twierdzą, że ich pojazdy pomagają kierowcom zarabiać o 20–25% więcej, ale jest to ocena samego producenta, a nie niezależne badanie.
Mechanizm porozumienia nazywa się EV Auto Advantage. Zakłada preferencyjne finansowanie i trade-in, czyli zaliczenie starego pojazdu przy zakupie nowego, a także wsparcie kierowców w drodze do techniki elektrycznej. Główna przeszkoda jest tu zrozumiała: wysoki koszt początkowy. Program próbuje ją usunąć, przenosząc punkt ciężkości na warunki kredytu. Według szacunków jednej z firm analitycznych kierowcy oszczędzają na paliwie około 200–250 rupii dziennie, a różnica w cenie zwraca się w ciągu około 12–18 miesięcy, tak że dostępny kredyt staje się czynnikiem decydującym.
Korzyści stron są dość przejrzyste. Uber, który działa w ponad 225 indyjskich miastach, otrzymuje stały strumień elektrycznych pojazdów dla swoich kierowców. Mahindra rozszerza sprzedaż i umacnia swoją rolę jednego z największych producentów elektrycznej techniki komercyjnej w kraju. Równolegle Uber uruchomił w Delhi funkcję Connected Journeys, która łączy przejazd metrem z rikszami i transportem dwukołowym w jedną trasę — czyli ostatnia mila staje się częścią ogólnej logiki platformy.
Firma znalazła się także wśród finalistów nagrody Earthshot Prize 2026 w kategorii „Czyste powietrze”. Stała się jedynym indyjskim producentem samochodów wśród 15 finalistów z całego świata. Wyniki nagrody zostaną ogłoszone 17 listopada w Mumbaju i będzie to pierwsza wizyta nagrody w Indiach.
Dla kierowców i drobnych przedsiębiorców w małych miastach chodzi o całkiem namacalne pieniądze: mniejsze wydatki na paliwo i serwisowanie oraz bardziej dostępny kredyt. Ale elektryczna riksza ma jedną cechę — nadal potrzebuje kierowcy. Niskie koszty eksploatacji mają sens tylko wtedy, gdy pojazd stabilnie wyjeżdża na trasę i wykonuje więcej przejazdów.
W perspektywie długoterminowej takie połączenie może przyspieszyć elektryfikację ostatniej mili w Indiach. Udział elektrycznych trójkołowców w kraju przekracza już połowę sprzedaży, ale w regionach o niskim poziomie elektryfikacji przejście wciąż wymaga wsparcia. Jeśli model, który łączy platformę, finansowanie i produkcję, dowiedzie skuteczności, być może zostanie zbadany także w innych krajach o podobnej strukturze transportu miejskiego.
Takie partnerstwa pokazują, że zmiany w mobilności miejskiej często zaczynają się nie od głośnych deklaracji, lecz od zrozumiałego kredytu i pojazdu, który zwraca się w ciągu roku–półtora.

