Ta brytyjska komedia to dowód na to, że humor może być jednocześnie inteligentny, wyrafinowany i wywołujący salwy śmiechu. Widzowie mogą spodziewać się luksusowych posiadłości, arystokratycznych manier oraz sarkazmu tak subtelnego, że aż chce się go analizować w poszukiwaniu cytatów.
Fabuła w pigułce. Eric Noon, drobny oszust, zdobywa posadę lokaja w zamożnej angielskiej rodzinie Davenportów i, co było do przewidzenia, zakochuje się w córce właściciela, Rose. Wszystko przebiega zgodnie z planem, dopóki w domu nie dochodzi do morderstwa, a nasz bohater staje się głównym podejrzanym. Teraz musi nie tylko zdemaskować prawdziwego przestępcę, ale także przechytrzyć rywala walczącego o względy dziewczyny. To klasyczny brytyjski schemat detektywistyczny, ale zrealizowany w wyjątkowy sposób.
Dlaczego to arcydzieło? Damian Lewis jest absolutnie niezrównany. Każda wypowiadana przez niego kwestia brzmi jak osobny, miniaturowy występ. Gra z taką lekkością i ironią, że po każdej scenie ma się ochotę bić brawo.
Jeśli ktoś zapomniał, jak zniewalający potrafi być ten aktor na ekranie, wystarczy przypomnieć sobie serial Billions. Dla milionów widzów na zawsze pozostanie on w pamięci jako Bobby Axelrod, bezwzględny, wyrachowany i niezwykle charyzmatyczny wilk z Wall Street. W Billions Lewis wcielił się w postać człowieka, który jednym spojrzeniem i spokojną, pewną siebie mową potrafił zniszczyć imperium konkurenta. Emanował absolutną władzą, intelektem i skrywaną agresją.
A teraz ten sam aktor daje prawdziwy popis wykwintnego brytyjskiego wyczucia komediowego w Fackham Hall. To aktorskie objawienie. Lewis wykorzystuje swój charakterystyczny magnetyzm i niezachwianą pewność siebie, ale zamiast kierować je ku finansowym machinacjom, przekuwa je w arystokratyczny sarkazm. Wygłasza swoje absurdalne, intelektualne żarty z tą samą idealnie poważną, kamienną twarzą, którą Axelrod zachowywał podczas wielomiliardowych transakcji. Ten precyzyjny kontrast sprawia, że jego komediowy występ jest tak niszczycielsko skuteczny.
Zagrać genialnego miliardera socjopatę to jedno. Jednak sprawić, by publiczność zwijała się ze śmiechu, po prostu elegancko unosząc brew w luksusowej angielskiej posiadłości, to oznaka prawdziwego mistrzostwa. Lewis udowadnia, że odnajduje się w każdym gatunku, a obserwowanie jego transformacji z groźnego Axe'a w ekscentrycznego brytyjskiego arystokratę sprawia nieporównywalną przyjemność. Ten film warto obejrzeć choćby dla jego roli.
Atmosfera luksusu. Posiadłość, kostiumy, etykieta, przyjęcia – wszystko zostało sfilmowane z niezwykłą dbałością o detale. Na tle tej elegancji rozgrywają się tak komiczne sytuacje, że dysonans ten działa bezbłędnie.
Niedopowiedziany humor. Żarty nie są przesadnie teatralne ani wymuszone; wyłaniają się naturalnie w trakcie rozmów, co sprawia, że trafiają w punkt.
Ta ikoniczna scena ślubu. To nie jest spoiler, lecz szczyt intelektualnego humoru tego filmu. Scena jest tak pomysłowo, subtelnie i zabawnie skonstruowana, że chce się ją oglądać wielokrotnie. Idealnie podsumowuje wszystko to, co kochamy w brytyjskim humorze: absurdalne sytuacje, nienaganne wyczucie czasu aktorów i dialogi, które chce się cytować bez końca.
— Rose, jak ci się spało? — Leżąc na łóżku, z zamkniętymi oczami.
Film zawiera dziesiątki takich dialogów. Wszystkie wygłaszane są z typowo brytyjskim dystansem, co potęguje efekt komiczny. Co więcej, to nie jest zwykłe błaznowanie; to komedia intelektualna, w której trzeba nie tylko słuchać, ale naprawdę słyszeć.
Werdykt. W ciągu zaledwie pół godziny każdy widz zacznie się śmiać, a przynajmniej uśmiechać. To rzadki przypadek, gdy film jednocześnie bawi i imponuje poziomem artyzmu. Damian Lewis jest w szczytowej formie, a cała obsada, w tym Ben Radcliffe, Thomasin McKenzie i Tom Felton, doskonale wyczuwa ton produkcji. Ocena Gai: 7.8/10.
