Podczas nieoczekiwanego wzrostu aktywności Słońca 25 sierpnia 2026 roku miała miejsce seria potężnych rozbłysków, które niemal podwoiły miesięczną sumę. Obszar aktywny AR4513, położony w centrum widocznej tarczy słonecznej, najpierw wyemitował trzy rozbłyski klasy M (M1.7–M1.9), a następnie wytworzył najpotężniejszy w tej fali — rozbłysk klasy M7.0 o 10:02 UTC. Temu wyrzutowi energii towarzyszył wyrzut plazmy w przestrzeń kosmiczną i spowodował zakłócenia radiowe nad Afryką, Europą i Bliskim Wschodem.
Klasa M w skali GOES oznacza średnią moc: takie rozbłyski mogą zakłócać łączność radiową na falach krótkich i powodować zaburzenia w polu magnetycznym Ziemi. Zakłócenia dotknęły właśnie te regiony, gdzie Słońce znajdowało się wysoko nad horyzontem podczas szczytu rozbłysku — to fundamentalny mechanizm: promieniowanie rentgenowskie i ultrafioletowe rozbłysku bezpośrednio oddziałuje na jonosferę tylko po dziennej stronie planety. Obszar AR4513 z jego złożoną konfiguracją magnetyczną typu beta-gamma-delta jest klasycznym źródłem tak potężnych wyrzutów.
Co godne uwagi, ten obszar aktywny około tydzień temu wyszedł na widoczną stronę Słońca, ale do 25 sierpnia wydawał się praktycznie wyczerpany i wykazywał jedynie ograniczoną aktywność. Nagłe odrodzenie intensywnej aktywności rozbłyskowej zaskoczyło specjalistów i zmusiło do ponownej oceny ryzyka. Położenie AR4513 niemal w centrum tarczy gwałtownie zwiększyło prawdopodobieństwo, że koronalny wyrzut masy (KWM) skieruje się bezpośrednio w stronę Ziemi, gdzie może dotrzeć do naszej planety po 15–72 godzinach od rozbłysku.
Mechanizm rozbłysku słonecznego jest prosty, ale katastrofalny w skali: pola magnetyczne w fotosferze są niestabilne, plączą się i nagle przegrupowują, uwalniając kolosalną energię. Część z niej uchodzi w postaci promieniowania elektromagnetycznego (promienie rentgenowskie i ultrafioletowe), część — w postaci plazmy, która może uformować KWM. Promieniowanie elektromagnetyczne dociera do Ziemi po około 8,3 minutach, więc zarejestrowany czas zawiera już to minimalne opóźnienie propagacji światła.
W momencie rozbłysku sytuacja geomagnetyczna pozostaje stosunkowo spokojna: wskaźnik Kp wynosi około 3, co świadczy o braku poważnych zaburzeń. Prognozy na najbliższe dni nie obejmują jeszcze oceny wpływu możliwego KWM od M7.0, więc wszelkie obliczenia czasu przybycia plazmy pozostają wstępne. Specjaliści Laboratorium Astronomii Słonecznej IKI RAN zauważają, że rozbłyski pozostają na razie poniżej progu klasy X (maksymalnej), choć narastają, a potencjalne skutki geomagnetyczne nie powinny przekroczyć kategorii G3. Szybki wiatr słoneczny od dziur koronalnych, niezwiązany z tym rozbłyskiem, spodziewany jest później — 27–28 sierpnia.
Takie zdarzenia wyraźnie pokazują ścisły związek naszej technosfery z aktywnością najbliższej gwiazdy. Zakłócenia łączności radiowej, awarie GPS, przerwy w pracy satelitów komunikacyjnych i sieci energetycznych — to wszystko bezpośrednie konsekwencje aktywności magnetycznej Słońca, które możemy tylko obserwować, prognozować i do których musimy się wcześniej przygotować. Stały monitoring pogody kosmicznej to nie luksus, lecz konieczność dla ochrony krytycznej infrastruktury współczesnego świata.
