W standardowych nierównościach Bella pomiary uznaje się za niezależne od źródła korelacji. Nowa praca pokazuje, że to założenie można zastąpić ścisłymi, eksperymentalnie weryfikowalnymi granicami.
Grupa badaczy z Międzynarodowego Instytutu Fizyki w Brazylii, Uniwersytetu Griffitha w Australii, Uniwersytetu Sapienza w Rzymie i innych ośrodków przedstawiła preprint 10 listopada 2026 roku na arXiv. Osadzili zwykły scenariusz Bella w większej sieci przyczynowej z kilkoma niezależnymi źródłami. Otrzymane nierówności programowania liniowego MDC dają dolną i górną granicę stopnia zależności pomiarów wprost z danych.
Jeśli te granice są niezgodne, nielokalność zostaje certyfikowana bez a priori założenia o swobodzie wyboru. Metoda działa nawet przy szumie i nie wymaga idealnych korelacji, jak w oryginalnej konstrukcji Fritza.
Najbardziej zaskakujące: autentyczną nielokalność kwantową można potwierdzić dla korelacji przekraczających granicę Tsirelsona — do wartości CHSH około 3,03. Burzy to utarte przekonanie, że przekroczenie granicy Tsirelsona automatycznie wskazuje na „fałszywą” nielokalność.
Podejście ma zastosowanie do wieloźródłowych i wielocząstkowych testów Bella i jest znacznie prostsze od istniejących metod pod względem złożoności obliczeniowej i odporności na szum.
Wyniki przedstawiono w preprintcie arXiv:2611.14791 z 10 listopada 2026 roku.
Teraz eksperymentatorzy otrzymują narzędzie, które pozwala certyfikować nielokalność kwantową w realnych, niedoskonałych warunkach, nie opierając się na niedowiedlnych założeniach o swobodzie wyboru.


