In de standaard Bell-ongelijkheden worden metingen als onafhankelijk van de correlatiebron beschouwd. Een nieuw werk toont aan dat deze aanname kan worden vervangen door strikte, experimenteel verifieerbare grenzen.
Een groep onderzoekers van het International Institute of Physics in Brazilië, Griffith University in Australië, de Universiteit Sapienza in Rome en andere centra presenteerde op 10 november 2026 een preprint op arXiv. Zij plaatsten het gewone Bell-scenario in een groter causale netwerk met meerdere onafhankelijke bronnen. De verkregen lineair-programmeringsongelijkheden MDC geven rechtstreeks uit de data een onder- en bovengrens aan de mate van afhankelijkheid van de metingen.
Als deze grenzen onverenigbaar zijn, wordt non-lokaliteit gecertificeerd zonder een a-priori aanname over de vrijheid van keuze. De methode werkt zelfs bij ruis en vereist geen ideale correlaties, zoals in de oorspronkelijke constructie van Fritz.
Het meest verrassend: echte kwantum-non-lokaliteit kan worden bevestigd voor correlaties die de grens van Tsirelson overschrijden — tot een CHSH-waarde van ongeveer 3,03. Dit doorbreekt de gangbare opvatting dat het overschrijden van de Tsirelson-bound automatisch op «valse» non-lokaliteit wijst.
De benadering is toepasbaar op Bell-tests met meerdere bronnen en meerdere deeltjes en is aanzienlijk eenvoudiger dan bestaande methoden wat betreft computationele complexiteit en robuustheid tegen ruis.
De resultaten zijn uiteengezet in de preprint arXiv:2611.14791 van 10 november 2026.
Nu krijgen experimentatoren een instrument in handen waarmee zij kwantum-non-lokaliteit kunnen certificeren onder reële, niet-ideale omstandigheden, zonder te steunen op onbewijsbare aannames over de vrijheid van keuze.


