Tajemniczy obiekt wśród gwiazd: co naprawdę zbliża się do nas przez kosmiczną ciszę

Autor: Uliana S

Treść z YouTubeYouTube może zapisać własne pliki cookie.
Otwórz w YouTube

W połowie listopada 2026 roku uwagę astronomów i szerokiej publiczności ponownie przyciągnął niewielki obiekt o oznaczeniu 1998 KY26. Zbliża się do Ziemi, ale nie stanowi żadnego zagrożenia. Jego orbita jest od dawna znana, a rozmiary skromne — około jedenastu metrów średnicy. Jednak właśnie teraz wokół niego rozgorzała cicha, lecz uparta dyskusja. Rzecz w tym, że obiekt wykazuje przyspieszenie, którego nie można w pełni wyjaśnić samą grawitacją. A przy tym nie widać u niego typowego warkocza kometarnego ani obłoku pyłu.

Odkryty 28 maja 1998 roku w ramach projektu Spacewatch, 1998 KY26 od samego początku się wyróżniał. Obraca się szybko — pełny obrót zajmuje nieco ponad pięć minut. Jego powierzchnia odbija około połowy padającego światła słonecznego, co jak na zwykłą kamienną planetoidę jest całkiem dużo. Później, gdy zgromadzono dość dokładnych obserwacji, w tym radarowych, stało się jasne: oprócz grawitacji Słońca i planet działa na niego jeszcze jakaś siła. Nazwano ją przyspieszeniem niegrawitacyjnym. Zwykle takie zachowanie wiąże się z „ciemnymi kometami” — obiektami, które tracą lód lub gaz zbyt słabo, by dało się to zauważyć z Ziemi. Jednak niedawne obliczenia pokazały, że lodowe wyjaśnienie dla 1998 KY26 wygląda coraz mniej przekonująco: przy jego temperaturze i rozmiarze lód powinien szybko wyparować.

I tu właśnie wkracza hipoteza, którą kilka miesięcy temu szczegółowo przeanalizowali Adam Hibberd, Adam Crowl i Avi Loeb. Zwrócili uwagę na radziecką stację międzyplanetarną „Fobos-1”. Wystrzelona w lipcu 1988 roku ku Marsowi i jego księżycowi, stacja utraciła łączność już na początku września tego samego roku. Przyczyną był błędny pakiet poleceń wysłany z Ziemi. Aparat kontynuował ruch po orbicie heliocentrycznej, ale już bez sterowania.

Badacze sprawdzili, czy orbitę zagubionej stacji można połączyć z obecną orbitą 1998 KY26. Okazało się, że dwa stosunkowo skromne impulsy silników „Fobosa-1” — w granicach jego możliwości technicznych — pozwalają orbitom się zbiec. Rozmiar obiektu, jego wysoka zdolność odbijania światła i szybki obrót również dobrze pasują do charakterystyki aparatu kosmicznego z panelami słonecznymi. Co więcej, prosty model stacji w postaci cylindra z panelami całkiem nieźle odtwarza obserwowane krzywe blasku 1998 KY26. A ciśnienie światła słonecznego na te panele może wyjaśnić znaczną część przyspieszenia niegrawitacyjnego.

To nie jest dowód. Autorzy sami podkreślają: zgodność parametrów robi wrażenie, ale ostatecznego werdyktu na razie nie można wydać. Zwykła planetoida o nietypowych właściwościach również pozostaje możliwą wersją. Właśnie dlatego japońska agencja JAXA skierowała już ku obiektowi misję Hayabusa2. Spotkanie zaplanowano na lipiec 2031 roku. Wtedy wreszcie zobaczymy powierzchnię z bliska i zrozumiemy, co właściwie pędzi przez Układ Słoneczny już prawie czterdzieści lat.

Na razie 1998 KY26 pozostaje jednym z tych rzadkich przypadków, gdy zwykły obraz nieco się uchyla. Kamień czy zbudowany przez ludzi aparat, zagubiony w kosmicznej nocy — pytanie wciąż pozostaje otwarte. I właśnie ta otwartość każe raz po raz wpatrywać się w dane. Bo czasem najciekawsze odpowiedzi kryją się nie w odległych galaktykach, lecz w obiektach, które od dawna krążą tuż obok nas, cicho przyspieszając w promieniach Słońca.

9 Wyświetlenia

Komentarze

Czy znalazłeś błąd lub niedokładność?Rozważymy Twoje uwagi tak szybko, jak to możliwe.