Kłamstwo jako wibracyjna pułapka: wyrzeczenie się własnej Twórczości

❓PYTANIE:
Jak na subtelnym planie odbija się kłamstwo? Jakie wibracje tworzy? Czym w rzeczywistości wypełnia człowieka jako Twórcę?
❗️ODPOWIEDŹ lee:
Kłamstwo najczęściej jest jednym z przejawów strachu. Jeśli nie masz się czego bać, nie ma sensu kłamać. Jeśli jest to kłamstwo z pragnienia wyróżnienia się — tym samym przyznaje ono, że jesteś „niegodny”.
To wibracje tego, kto używa kłamstwa — boję się i jestem niegodny. Stopień ich przejawiania się bywa różny, ale istota zawsze polega na tym, że kłamiący sam siebie oszukuje, tworząc coraz większą wibracyjną pułapkę. W każdym bowiem przypadku próbuje zrekompensować osobisty brak kosztem zewnętrznego przejawu.
Kiedy ludzie kłamią za pieniądze lub dla pieniędzy, przyznają, że bez zniekształcania siebie nie otrzymają pieniędzy. To swoista blokada obfitości, tworząca zależność od innych. A dalej — choćby człowiek tworzył miliardy, nieustannie wzmacnia poczucie osobistego braku.
We wszystkich przypadkach ogólne wrażenie od takiego człowieka — to tęsknota za szczęściem. Jeśli taki człowiek przestaje kłamać, odczuwa niezwykły dla siebie strumień świeżości. Stopniowo staje się tym sobą, którym zawsze chciał być.