❓PYTANIE:
Rozpatrując urazę/winę, zobaczyłam, że lubię być jakby wyjątkowa. Powiedzmy, rozumiem Hitlera, który miał bzika na punkcie wyjątkowości narodu, tak i ja mam. I zobaczyłam, że u mnie jest to jakoś związane z „Ziemianie jakby są «niżsi»”, w zasadzie to i w narodowościach widać tę relację. Jasne, nie ma nikogo niższego/wyższego, ale odczuwa się to jak kod pamięci cywilizacji. Dochodzę do tego, niby odczuwam jedność: wszyscy-wszyscy, którzy są, różne cywilizacje – to jeden organizm, wszystko jest wzajemnie powiązane i każdy jest wyjątkowy, a przy tym stanowi jedność. Ale jakby nie do końca, jakby nie puszcza się do końca.
❗️ODPOWIEDŹ lee:
To temat – jedność różnorodności.
To znaczy ludzie często widzą w temacie „jesteśmy jednym” logikę – „jesteśmy tacy sami”.
Ale wszystko jest wręcz odwrotnie.
Jesteśmy Jednym oznacza – razem składamy się na jeden obraz. To znaczy – nasz sens jest ukryty w sensie ogólnego obrazu.
Ale!
Każdy z nas jest całkowicie wyjątkowym puzzlem.
Z zestawu identycznych (jednobarwnych) części nie da się w żaden sposób ułożyć ogólnego złożonego obrazka. Wszystkie części, każdy puzzel muszą być wyjątkowe i różne. Jak różne części samochodu w końcu składają się na jego całościowy stan.
Tak więc wasz temat – dostrzec dobro w odmienności, aby zrozumieć Jedność.
