Op 17 september 2026 bekrachtigde keizer Naruhito in Tokio de vernieuwde samenstelling van het kabinet van premier Sanae Takaichi. De sleutelfiguren — secretaris-generaal van het kabinet Minoru Kihara, minister van Financiën Satsuki Katayama, minister van Buitenlandse Zaken Toshimitsu Motegi en minister van Defensie Shinjiro Koizumi — bleven ongewijzigd op hun post.
Dit is de eerste kabinetsherschikking sinds Takaichi in oktober 2025 aan de macht kwam. De populariteit van de regering zakte in augustus tot 53 procent en volgens de peilingen van september tot 44,1 procent. De premier verklaarde de beslissing door de noodzaak om continuïteit te waarborgen op het gebied van diplomatie, financiën en defensie, voorafgaand aan de parlementaire zitting en de herziening van de veiligheidsdocumenten. Voor het eerst trad een vertegenwoordiger van coalitiepartner de 'Japanse Innovatiepartij', Hiroshi Nakatsuka, toe tot het kabinet, en verschillende posten gingen naar parlementsleden die eerder betrokken waren bij het schandaal rond de sluikfondsen van de LDP (Liberaal-Democratische Partij).
Takaichi, die in 2025 de verkiezing van het partijvoorzitterschap van de LDP (Liberaal-Democratische Partij) verloor van haar huidige ministers, verkoos de boot niet aan het wankelen te brengen. Het behoud van Motegi, Koizumi en Katayama, die zelf aanspraak maakten op het leiderschap, verkleint het risico op een openlijke confrontatie binnen de partij. Tegelijk is het een signaal aan de markten en de bondgenoten: het beleid op de sleutelterreinen verandert niet. De nieuwe benoemingen betroffen vooral ondergeschikte portefeuilles, en het aantal vrouwen in het kabinet bleef gelijk — twee.
De daad van Takaichi bevestigt haar aloude stijl: voorrang voor institutionele stabiliteit boven het etaleren van macht. Tegen de achtergrond van tanende steun en de nakende begrotingsstrijd vermijdt zij interne conflicten die haar eigen vertrek zouden kunnen bespoedigen. De coalitie met 'Ishin' wordt versterkt, en potentiële rivalen blijven opgenomen in een systeem waarin hun invloed wordt beperkt door loyaliteit aan de heersende koers.
Een dergelijke tactiek doet denken aan de strategie van Japanse ondernemingen in tijden van onzekerheid: in plaats van een radicale herstructurering — minimale aanpassingen die de kerncompetenties en de externe banden behouden. Takaichi toont aan dat voor haar niet de herverdeling van de macht binnen de LDP (Liberaal-Democratische Partij) het belangrijkst is, maar het vermogen om haar fiscale en defensie-initiatieven door het parlement te loodsen.
Uiteindelijk toont de kabinetsherschikking niet zozeer de macht van de premier als wel de grenzen van haar speelruimte: Takaichi kan zich voorlopig noch een grootschalige zuivering noch radicale veranderingen permitteren, en kiest daarom voor wat haar in staat stelt zo lang mogelijk aan het roer te blijven.
